John Brinckman
Höger up
Glossar
Dor is mal eins een Finnelkind wäsen, dat wüßt nümms, wo dat herkamen was. Dat hadd achter den einen Buern in Pustekow sinen Tun lägen hatt, dor achter de Klues un den Primer hen bi Stadt Güstrow in oll Land Mäkelborg. In 'n Sot odder Soll smiten hadd de oll Buer den frömden Bankert nich mucht, as hei em tauierst achter sinen Tun günsen hürt hadd, un dor de Jung so een Poor gralle Ogen in sinen Kopp un sonn bannigen Rœgen in sin Bost hatt hadd, so hadd hei tau sick seggt: Wen weet, wat ut dat Hinzefœhling nich noch mal een richtigen Hingst ward, de een Fäuder Meß œwer den längsten Knüppeldamm weg un den steidelsten Äuwer ruppetrecken kann, un so hadd de Buer denn dat Finnelkind an sick nahmen un mit sin eigen Jungs upfött un em Achim näumt, Achim von Achter den Tun von wegen de Herkunft un den Stammbom un dat Wapen, wat em von Gotts- un Rechtswegen taustunn. Schultenmoder ehr Klütergrütt un Appelbackbeeren hadden ok richtig bi Achim anslahn hatt, un so wüß hei denn sick herut, ümmer höger up un höger rute nah alle Ecken un Kanten mit de annern Pustekowschen Dörpjungs un würd een wohren Staat von Bengel, un wenn hei denn mang de Haud von de annern Dörpjungs stunn, de dœsig, stifknakig un duknackt naug wiren, denn let em dat so grell un so flink as een Heister mang de Klœs un een jungen Rehbuck mang de Quinen un Kalwers in de grot Pustekowsch Kalwerkoppel dor achter den Primer un bi dat Nebelwater hen. Un wenn hei sick denn œwersten mit de Pustekowschen Dörpjungs vertüren ded, wil dat sei em nich för vull anseihn wullen un sei em denn schimpen deden: Junker Achim von den Hakeltun!, denn gläuhten em de Ogen in 'n Kopp as Kahlen in 'n Backaben, denn sach hei so wild un so stur üm sick, dat kein von sei all sick an em rannewagen mücht, un denn smet hei den Kopp in 'n Nacken un röp: »Höger up! All wat nich is, is nich, kann œwersten noch warden; an Kœnen is 't gelägen.«
Wohr was dat, sin eigen künn Achim nicks in un üm Pustekow näumen as de Knaken in sin Fell un den Kruskopp up sin Schullern, un hadd hei wat tau Mark nah Güstrow bringen wullt, üm Geld dorför tau böhren, denn hadd hei sin Fell dor tau Mark bringen müßt; eenen duwwelten Kronendaler hadd hei dor denn sacht för böhrt.
So drad as Achim Swartsur von Pimpkes un Bullgräwen von Schapskrinten ünnerscheiden lihrt hadd un dorbi tau sin iersten Insichten kamen was, hadd de Pustekowsch Buer em ok an 'n Distel ranne krägen un em dat Fett wedder aftappt, dat Achim sick an sin Melkgrütt ranne börnt hadd, hadd Achim ierst de Gössel un nahst de Sœgen un Farken, Pölken un Biren un tauletzt de Fahlen un Käuh häuden müßt för dat Fauder, dat hei sülwst kreg, un een afleggtes Hemd, Brok, Kittel un Schauh tau Gallen, wenn de Dreck mit allen kümmt. Hei was so een stäwigen halfwussen Jung bi den Pustekowschen Buern worden, man väl höger rup was hei dorbi nich kamen; man dat hei mennigmal nah de Röwerdannen rinne gung un dor baben von den Barg œwer de Glevinerborg weg nah dat hoge olle Sloß rœwer kek mit de välen Torms un de välen hogen Finsters un blanken Finsterruten, wo dunn noch de ein mäkelbörgsch Hertog in wahnen ded, den sin leiwe Fru em un Land Mäkelnborg sœben Sœhns un sœben Döchter beschert hadd un dei sülwen von den välen Knisenack un de fetten Nierenstücken, an de hei sick Alldag un Sünndag plägen ded, de Muk in sin beiden Been un sonn dicken Buk krägen hadd, dat hei em in een Handdauk œwer sin eigen Schuller dragen müßt, wenn hei nich platzen schüll. Achim kennt den dicken Hertog all recht gaut. »Häud din Gäus ut 'n Weg, Esel«, hadd de Hertog tau em seggt, as hei mit sin Junkers üm Hubertusdag von de Saujagd nah sin hoges Sloß in Güstrow trügg räden was. »Mak dat Heck up, Esel«, hadd de Hertog tau Achim een annermal seggt, as hei wedder mal mit all sin Junkers up sinen groten swarten Urhingst, dei sin föfteihn Stein dragen kunn, von Güstrow anräden kamen wir, üm all de grote Uptucht an Fahlens tau bekiken, de hei in sin grot Wilden-Stauteri achter bi Dörp Pustekow uptrecken let. Un noch een annermal hadd Achim von den Barg ut in de Röwerdannen dat mit
anseihn hatt, wo de oll dick Hertog mit all sinen Staat wedder up den swarten Urhingst ranneräden kamen was, un dunn hadden sei Schittereihers jagt üm den Inselsee rümme baben in de Luft mit de flinken Stötvœgels, de sei dortau mitbröcht hadden. Un dunn was Achim dat Hart so grot mang de Rippen worden, hei wüßt sülben nich worüm, man dat hei noch ümmer baben up 'n Barg satt un taukek, as de schnaksche Jagd all lang vörœwer un de Hertog mit sin smucken Junkers un noch smuckeren Frölens in dat Sloß mit de välen Torms trügg räden was. Dat was grad üm de Tit bi Achim wäsen, wo de Spilen sick bi de utwussen Jungs an tau krüsen fangen. Dunn hadd Achim ne Nacht, wo hei recht swor in drömen ded, un as dat dunn wedder Dag würd, dunn güng hei tau sinen Pustekowschen Buern, un dunn säd hei em de Hauwen up un verklort em, wat hei nu von em af un in de wide Welt rinne wull.
»Wat wist du in de wide Welt?« hadd dunn de Buer tau Achim seggt.
»Höger up!« hadd dunn Achim meint, »deinen möt ick, dat weit ick; man leiwerst as ick den Buern dein, dein ick noch eenen Junker, un leiwerst as ick eenen Junker dein, dein ick noch eenen frömden Potentaten. Dorüm will ick nu man leiwersten glik rin in de Welt, nu dat noch Tit is. Hollen lat ick mi nich, höger up will ick un möt ick nu.«
»Na, denn gah du man«, hadd dunn de Buer wedder seggt, »hollen will ick di nich, denn verreck du man för minetwägt ok achter den Tun, wo du jung worden büst. Wenn einer verrückt ward, kriggt hei dat tauierst ümmer in 'n Kopp.«
Achim let œwersten minen leiwen Buern so dull, as em de Käkelreim snäden was, un sick sülm kein Lock nich in sinen eigen Kopp snacken. Hei hadd sick noch einmal vör Nacht œwer de Appelbackbeeren un vermorntau œwer de Melkgrütt hermakt hatt; Schultenmudder bünn em noch een handlich Stück Speck un Brot in een oll Dauk in, dat hüng Achim sick an sinen Handstock œwer sin Schuller, un dunn söckt hei af von Dörp Pustekow œwer Krakow, Crivitz un Dassow un gaww ok nich ihre lütt bi, as bet hei richtig in 't Lübsche rinne kamen was. Dor wiren jo nu de Hansen mit den dänschen König sick in de Wull
geraden wäst un hadden sick grad bi de Flünken fat't; dunn let min leiw Achim sick dat ok nich ierst lang dörch den Kopp gahn, woans un weckehr. »Höger up!« säd hei un gaww sick dunn mang de lübschen Landsknechten ünner Marx Meiern, wat dunn de lübsche Stadthauptmann wäsen ded, un würd dor ein von de Einspänners in den sin ein Fahn. »Höger up!« hadd Achim dunn wedder tau sick sülben seggt, as hei sick up drei Johren as Einspänner bunnen hadd un de teihn lübschen blanken Markstücken, de hei as Handgeld dorför kreg, so drad as hei den Fahneneid flucht hadd, in sin eigen Fick rinne gliden let.
Man dat hadd noch lang' kein drei Johren nich wohrt hatt, dunn so hadden de lübschen Börgers ehren eigen Burmeister midden up 'n Mark an 'n helligten Dag' den Kopp vör sin Fäut leggt hatt in sin warmes rodes Blaut, dunn was Bornholm vör Achim sin sichtlichen Ogen hendanzt wäst, dunn hadd, wat de Stadthauptmann was, an den Telgen ranne müßt, wil dat sei all beide ok höger up wullt hadden, dunn gaww dat wedder Verdrag in de Stadt un üm de Stadt, un dunn so jögen de Lübschen all de frömden Fahnen uteenanner un vonein, wecke de Stadthauptmann dorup annahmen hadd, œwer ehr Zingel weg ahn Plemp un ahn Haken, as grad so väl dull Hunn, nackt un blot, as sei sei annahmen hadden, mit einen Rock un einen Stock un einen Gott, un drauhten minen leiwen Achim an, wenn hei sick je wedder in dat Lübsche bedrapen let un höger up wull, denn süll hei dat fuurtst bemäten, wat un wo hoch een Telgen wir, de sinen Kierl dragen künn. Dat hadd jo nu alltausamen nich hulpen, trügg hadd Achim den Weg jo nu wedder müßt, den hei kamen was, un as hei so sin eigen Näs wedder nah gung, dunn müßt hei alle Näs lang an den Telgen denken, an wecken de lübsche Stadthauptmann hüng, un denn schüddt hei sick, as satt em dat Seil mit de Sner all ünner un rundüm sinen eigen Adamsappel. »Mit den Potentatendeinst is dat ok nicks; de Sak will von vörn wedder anfat't wäsen; wenn du höger up wist, möst du eenen annern Tritt un ne annere Ledder dortau ansetten«, säd hei tau sick sülben, as hei in sin oll verschaten Mondur up oll Dörp Pustekow wedder tausöcken ded.
Lachten de em œwersten hell un richtig wat ut, as Achim so
nackt un blot an 'n helligten Dag' nah dat oll Dörp wedder rinne stägen kamm.
»Achim is wedder dor, Achim Fierabend, Junker Hakeltun is wedder dor. All wat nich is, ward ok nich. Hurrah!« schregen de Jungs, so drad as sei em ögten.
»Gott stürt de Böm, dat sei nich in den Häwen wassen. Nu help mi man driest Meß upslahn!« hadd de Buer tau em seggt.
Man Schultenmudder de hadd ümmer een Hart för Achim hatt, schonst hei nich ehr eigen Fleisch un Blaut was; de hadd em stillswigens ne Schöttel vull Appelbackbeeren hensett't hatt. Un wat de smucksten Dierns in dat Dörp wäsen deden, de kregen dat ok mit dat Stillswigen un tüschelten sick man sachting wat in de Uhren un keken man verstahlen nah em hen, nah sinen krusen Kopp un sinen krusen Boort, so smuck as em dat nu let un so stur as hei nu gung un stunn.
Achim säd ok nicks; väl tau seggen hadd hei jo nich, un wat hei tau vertellen hadd, was man trurig. Sonn strammen Burmeister, as dat wäst was, den de in dat Lübsche einen heilen Kopp körter makt hadden. Un sonn sturen Stadthauptmann was dat jo wäsen, de dor noch an den Telgen ranne müßt hadd; hei hadd ok stillswigens sin Appelbackbeeren in sick rinne slahn un kein Wuurt nich wider seggt œwer de Snidd dörchwassen Speck, de Schultenmudder em dortau leggt hadd. Man as hei de Nacht wedder in sin oll Afbucht up dat schiere Stroh lagg, dunn kamm em ok wedder sonn langen snakschen Drom; dor sach hei den dicken ollen Güstrowschen Hertog up sinen swarten Urhingst mit all sin staatschen schönen Junkers un Frölens achter sick, de dunn noch, as hei nah sin Wilden-Stauteri achter Pustekow red, tau Achim seggt hadd: »Mak dat Heck up, Esel!« Dunn was em dat, as satt hei sülben up sonn krœnschen Hingst un was mit den sülwstigen Hertog un sin smucken Junkers un Frölens dor günt bi den Inselsee achter de Schittereihers her. Höger up! klüng em dat Uhr; all wat nich is, is nich, œwer warden kann dat dorüm doch, wenn man Kraasch hett!
Un as dunn de Sünn so hell œwer den Primer rœwertaulüchten anfüng un höger up steg, dunn höll em dat nich länger in de Afbucht, dunn täuwt hei Schultenmoder ehr Melkgrütt un dat
Meßupslahn nich ierst lang' af, schüddt sick de Strohfisseln ut dat kruse Hoor un güng up de Röwerdannen un den Barg tau, wo dat hoge Sloß achter lagg mit de välen spitzen Torms un de kakelbunten Schotsteins un wo dunn noch de oll dick Hertog, de sœben Sœhns un de sœben Döchters von de sülwstige Fru un de Muk in de Bein un sonn dicken Buk hadd, dat hei em in 'n Handdauk œwer de Schullern dragen müßt, süs wir hei vonein platzt, in wahnen ded. Deinen müßt hei, dat wüßt hei, dat hülp nich anners; man sick taum Herren ruppetaudeinen, dat hadd Achim noch lang' nich upgäwen. »Höger up!« säd hei tau sick, as hei dörch Däu un Dak den Fautstieg nah oll Stadt Güstrow ruppegung.
Hei gung so driest tau, as hadd hei Kruutschen stahlen, de hei dor tau Mark bringen wull. Man as hei dunn gegen de ein Bäk dwars vör de hogen Dannen up den Fautstieg ranne kamm, dunn so hadd jo nu dat deip Water in de oll Bäk ok den Steg, de dor dwars œwer lagg, fuurt späulen un wegswemmen müßt, un dunn so hukt dor jo nu up de anner Sit von de Bäk in den kollen Däu eine steinoll Fru, de stähnt un quücht, dat hadd eenen Hund jammern kunnt. Achim besünn sick ok nich lang', flink un driest naug worden was hei mang de lübschen Einspänners. Ein, twei, drei! sprung hei œwer de Bäk rœwer so hell as een Hirsch un stunn bi de oll Fru, un dunn sach hei dat glik, wat de oll Fru ne verkrœpelt oll Tatersch was, de ehr beiden Krückstocken tenzen Fäuten bi sick liggen hadd.
»Dräg mi dörch de Bäk! Ick heww hier all de heile Nacht säten un mi Snuppen un Hausten weghalt«, säd dunn de oll Tatersch tau Achim, »rœwer möt un möt ick. Ick segg di nahsten ok ümsüns wohr dorför!«
Achim hadd jo nu nich blot den sülwstigen einbömigen un steinpöttigen Kopp, de dörchut un dörchut höger up wull, nah Dörp Pustekow trügg bröcht, man ok dat sülwstige gautmäudige Hart, dat in sick Ach un Weh rinne schrigen ded, as den armen lübschen Burmeister sin Kopp in sin eigen Blaut von sin breiden Schullern rinne föll, dat sülwstige gaude Hart, dat em all ünner de korten Rippen satt un œwer sick sülm Ach un Weh schreg, as de Pustekowsch Schult em achter sinen Hakeltun
funnen, upnahmen un in sin eigen Dönsk rinne dragen hadd. Besinnen ded hei sick wedder nich lang', niglich was hei ok, wat de oll Tatersch em woll wohrseggen kunn, un so tog hei sick denn de widen lübschen Krempstäwel ut, ströpt sick de Brok höger up bet baben nah dat dick Fleisch ruppe un drög de oll Tatersch hukepack dwars dörch de Bäk dörch. Dorup bekek sick jo nu ok de oll Tatersch Achim sin apen Hand, sach em sick mit ehr swarten Ogen eins scharp an, un dunn so säd sei tau em:
»Du büst Melk un Blaut, du hest so een poor blanke Ogen in 'n Kopp, as wenn Isen up Füerstein sleiht, din Flaßhoor is krus as een Jahrlingsfleet, din Tähnen sünd slohwitt as Lilgenkunfalgen, un din Knaken sünd schier as Tageschenholt. Waß du man richtig ut, kumm du man ierst vull in de Twintigen rinne, du warst noch sacht din söß Faut ahn Schauh un Strümp mäten. Fählen kann di dat nich, heww di man sülben een lütt bäten dornah. In di sitt dat Läwen vördwars in, dat mag nu kamen, as dat kümmt, inslahn möt di dat tauletzt doch. Sleiht di dat fehl, is dat din eigen Schuld. Wenn du di höger up deinen wist, denn gah du man jo in keinen annern Deinst nich, denn gah du man driest in 'n Jumferndeinst. Wat denn noch eins all ut di warden kann, dat lat ick ungeseggt, denn kannst du noch de rikste un smuckste Jumfer in ganz Güstrow tau ne Fru kriegen. Man een bäten driest taulangen möst du.«
»In den Jumferndeinst?« röp dunn Achim un ret sin grallen Ogen wit apen.
»Nich anners, as ick seggt heww«, säd dunn de oll Tatersch wedder, »din Handschrift beseggt dat einmal so. Wo du dor nich an glöwen magst, denn dau du, wat du wist.«
»In den Jumferndeinst?« säd Achim nochmal un kleit sick achter de Uhren, »woans fang ick dat man an, dat ick dor rinne kam un annahmen ward?«
»Beholl du dat un lat di dat geseggt sin, segg ick«, röp dunn de Tatersch taum drüdden Mal, »in den Jumferndeinst! Un wo du di dor taunegst bi hebben möst? Züh, dat will 'k di noch seggen. Nahst möst du di œwer ok sülwst een lütt bäten anstellsch bi hebben un di nich de Klümp mit Stœkerforken ut de Schöttel langen willen: süs kunnst du dor bannige Schacht bi
beseihn un in 'n Bullenstall achterher smäten warden, un denn is dat min Schuld nich wäst.«
»Na, wo möt ick mi denn taunegst dorbi hebben?« frog dunn Achim un kleit sick wedder achter de Uhren, »anhüren deit sick dat ganz gaut, un tauseggen kunn mit dat ok sacht. Wenn ick man de richtigen Sälen dortau hadd, denn spannt ick mi sacht an de Wacht an un versöcht mi dat eins.«
»De Sälen hest du«, säd dunn wedder de oll Tatersch un huchelt in sick rinne, »Bostblatt un Strang; züh, nu geihst du driest stadtin, un so drad as de Klock nägen an tau slahn fangt, denn stellst du di dor up den Mark vör dat Rathus hen un bliwwst dor still stahn un höllst din Ogen gaut apen un kickst nah de anner Sit von den Mark gaut rœwer. Dor warst du denn woll een grotes un schönes Hus tau seihn kriegen, un dat hett sœben Hirschen an sinen Gäbel as Zieraten an un is sonn vörnähm Hus, dor kunn den Güstrowschen Hertog sin öbbelsten Junker gaut un giern in wahnen, ahn dat de dick oll Hertog em dat œwel nähmen kunn. Dat du dat man weißt, dat Hus dat hürt den riken ollen Ratmann Klävenow'n dor tau, den de Kronendalers so lut ut den Hals rute bölken, dat hei sülben all up dat ein Uhr dof dorvon worden is un de dick Hertog all mennigmal doran Ärgernis nahmen hett. De hett föftig Morgen Acker dor achter in de Morgensprak un an de föftig Morgen Acker achter den Mœschenbarg un nochmal föftig Morgen Acker bi de Sukowsch Scheid hen. De fetten Hoppengorens an de langen Stegen sünd sin, un de sœben nigen Schünen buten vör dat Schünendur hüren em ok an. De hett man ein einzigste Dochter, de is so smuck un glatt, dat sei di woll tauseggen sall; de paßt sick tau di as de Stülp tau den Pott. Bi de treck du man driest in den Jumferndeinst. De is gistern ierst sœbenteihn Johr worden un hett grad sonn Poor gralle Ogen un sonn Kruskopp as du, irren kannst du di nich. Meriken Klävenow'n heit sei. De hett mi gistern noch heimlich achter mit in ehr Kœk rinne nahmen, dor heww ick ehr ok ut ehre schiere lütte witte Hand wohrseggen müßt, un dor heww ick ehr denn seggt, wo sei man morgen früh, so drad as de Klock nägen slahn würd, in ehr apen Husdör stahn un recht een bäten scharp dornah utkiken wull, denn so
würd dor woll een smuckes junges Blaut kamen, den sei doch noch nich kennen ded un de ehr woll tauseggen süll, glik väl, woans em dat denn let. Wenn dat frömde junge Blaut denn ierst scharp nah de sœben Hirschen von den Gäwel an ehren Vadder sin Hus un dorup sei sülben so recht leiwlich ankek un nahsten den Haut recht deip vör ehr sülben afnehm, denn so würd dat woll de rechte Mann för ehr wäsen, un denn süll sei man jo un jo driest taulangen; bäter kriegen kunn sei dat denn nich. Slög de Klock œwer teihn vull ut un dat frömde junge Blaut was dor nich un kamm dor nich, denn so kunn all ehr Peterzill verdrögen, so glatt un so rik sei ok wäsen ded, ihre sei Hochtit höll mit den Kranz up den Kopp in de Pfarrkirch gradœwer. Verdreiten möst du di dat œwer nich laten; wenn einer Glück hebben sall in de Welt, denn so möt tauletzt doch noch Land un Water sülben dortau tausam kamen un aneenanner fasthollen, üm em to deinen, so unnod as sei dat ok daun, so dull sei sick ok sparren mœgen un so swönn as sei dat ok ankamen mag. Denk du man an min Wüürt un gah du man driest in den Jumferndeinst!«
Dorup namm jo nu de verkrœpelt oll Tatersch ehr Krückstocken in de Hand, huchelt noch mal in sick rinne, fung dunn wedder an tau stähnen un tau quüchen un humpelt den Fautstieg dal, den Achim kamen was, bet sei em achter Busch un Äuwer ut Ogen un Gesicht kamm. Hei hadd ehr ganz verbast nahkäken, so rammdœsig was em in 'n Kopp worden œwer den Jumferndeinst, den hei so kortfarig nu anträden süll. Gefallen kunn em dat woll, wat de oll Tatersch em dorvon kund un tau weiten dan hadd. Säut naug hadd sick dat anhürt mit dat schöne Hus midden up 'n Mark, mit all den välen Acker, Hoppengorens, Wischen un Schünen un de Kronendalers, de so gefährlich bölken kunnen, nicks tau seggen von de smucke Jumfer, de gistern ierst sœbenteihn Johr olt worden wir un sick nu all nah eenen smucken Brutmann ümseihn kunn. Man as hei de oll Tatersch nich mihr seihn kunn, dunn begrep hei sick, besünn hei sick un fot sick een Hart. »All wat nich is, is nich«, säd hei tau sick, »œwersten vörkamen is dat all, dat dat noch achterher würd un gaut worden is. An Kœnen is 't gelegen! Höger up!« Un dormit namm hei eenen Anlop, un ein, twei, drei sprung hei hell
as een Hirsch wedder œwer de Bäk rœwer, ströpt sick de Pumpbücksen dal, tog sick de lübschen Krempstäwels an un gung stur un stramm den Fautstieg nah, nah de Röwerdannen rinne un nah den hogen Barg in de Dannen ruppe. Un dor lagg de oll Stadt vör em, hell in den frischen Morgen un de leiwe blanke Sünn, mit dat hoge Sloß, wo de oll Hertog Hüsung in hadd, mit Dom, Pfarrkirch un Rathustorm un mit de kakelbunten Gäwels von den einen groten Kaland in de Mœhlenstrat. Dunn würd em so licht üm dat Hart, as süll hei noch hüt Hochtit hollen mit de smucke Ratmannsdochter, de hei noch nich seihn hadd, un as de Klock dunn ball nägen slahn wull, dunn stunn hei ok midden up den Mark bi dat Rathus un kek sick de sœben Hirschen up den Gäwel von dat Hus vör em eins dorup an, wo de rik oll Klävenow in wahnen ded. Dunner Saxen-Sabel noch mal tau! Dat di de Dän, de Swed un de Polack! Was dat œwerst einmal ein stures Hus! De oll Tatersch de schüll Recht hebben, dor kunn jo den Hertog sin öbbelst Junker gaut un giern mit Fru un Kind in wahnen, ahn sick un Dörchläuchten dat ringst tau vergäben. Dat wohrt œwersten ok nich so lang', dunn füng de Klock up den Pfarrtorm an tau slahn, dunn was de Klock nägen. Dunn schot Achim orig in sick tausam un kek up de Klävenowsche Husdör un ehren blanken missingschen Klöpper hen. Richtig, dunn kem dat jo nu wedder grad so, as de oll verkrœpelt Tatersch dat vörut seggt hadd, dunn gung sachting de Husdör sülben apen, un dunn stunn dor in de apen Husdör de smuckste Jumfer, de Achim je seihn un uns leiw Herrgott jemals in Güstrow un oll Land Mäkelnborg hadd jung warden laten, un kek dor brandniglich rute nah rechtsch un nah linksch un nah linksch un nah rechtsch; minen leiwen Achim wull Hüren un Seihn vergahn œwer den säuten lütten Flaßkopp, bi de hei sülben in den Jumferndeinst trecken un de sin eigen lütt Fru warden süll. Up een Hoor hadd hei vergäten, wat em nu bikem un wat hei nu tau daun hadd, üm richtig in den Jumferndeinst rinne tau kamen. Man hei besünn sick noch tau rechter Tit, föt sick wedder een Hart, gung dwars œwer den Mark, stellt sick stramm un stur vör de säute lütte Diern hen, all as de oll Tatersch em dat heiten hadd, kek ierst nah de sœben Hirschen von ehren Vader sin
Hus ruppe un nahsten ehr sülben fast un fründlich in de grallen blagen Ogen, un as hei dat dan hadd, dunn so namm hei den Kremphaut mit de Fedder so deip vör ehr af, as was dat ein von dick Dörchläuchten ehr sœben Döchter, de dor vör em in eigenster Perßon in de apen Husdör stunn.
Dunn würd jo nu den Ratmann sin smuck Dochter mit einen Slag so rot as ne Hagbutt, wenn sei rip ward, un as sei dat fardig hadd, dunn würd sei so slohwitt as ne Appelbläut, de affallen will. Dorup kek sei Achim so wild an, as kreg se eenen Swindel un schüll heil un ganz in sin groten, blagen, deipen Ogen rinne fallen, un as sei dormit dörch wir, dunn mucht sei dat wol frot worden sin, wat dat man een afdankten Landsknecht was, de dor vör ehr stunn. Dunn kriescht sei mit eins so hell up, as würd ehr unverwohrens von achter tau de ein Arm bläudig knäpen. Dunn fohrt sei in dat Hus trügg, as was dor een dullen Hund up 'n Mark los, un dunn smet sei de Husdör achter sick in Klink un Slott, dat de oll Husdörenklock noch ne Viertelstunn achter ehr bimmeln ded un de oll rik Ratmann dat ein Finster upret, Slapmütz un Kopp rute stök un Achim anrort: »Wat is dat, wat sall dat, wat heit dat, un wat bedüdt mi dat! Wen is Hei, un wat will Hei? Wat hett Hei hier vör min Husdör tau mulapen! Will Hei mal glik maken, dat Hei fuurtkümmt, odder œwersten sall ick Em süs wat wisen? Hei is jo woll rein up den Puckel nich klauk! Versteiht Hei mi?!«
Dunn tog jo nu min leiw Achim af as een Pudel, de unverwohrens een vull Emmer koll Water in de Jack krägen hett, un gung stillswigens all de Straten von Güstrow dörch, dörch de Hollstrat un de Langstrat, dörch de Mœhlenstrat un de Engstrat, œwer den Pirdmark un den Krönkenhagen, dörch de Habökerstrat œwer den Gräunen Winkel, dörch de Domstrat œwer de Sloßfriheit an den Hertog sin Sloß mit de välen Torms un de kakelbunten Schotsteins sülwen vörbi, bet hei richtig wedder nah de Glevinerstrat rinne un nah den Mark ruppe kamm, un dor hülp dat jo un nich, dor stunn hei nochmal vör dat Hus mit de sœben Hirschen still un kek sick dat so nürig an as de Jung den Pannkaukenbarg, un dortau sach hei so sinnig un biestrig ut, as hadd ne Lünk odder Gälgäusch unner sin eigen Dack an tau
bugen fungen un wull dor Eier leggen. Wat hei dor wull, dat wüßt hei sülwen nich. Man wen sick nich seihn un nich hüren let un ok nich ein einzigstes Mal an dat Finster kamm, üm sick nah ehren Brutmann ümtaudaun, dat was den ollen riken Ratmann Klävenow sin smuck lütt Kruskopp von Dochter.
Mitdes fung sick dat an up den Mark tau rögen, tau kamen un tau gahn, tau kihren un tau wennen. Dor kemen de Güstrowschen Krutfrugens mit Wörteln un Bohnen, mit Rettich un Kohlrabi, mit Zellerie, Zipollen un Peterzill; dor kemen de Hollänners von Sukow, Bredentin un Gremmelin mit Botter, Schapkes un Sültmelk; dor kemen de Buern von Kues un Rukieten mit Roggen un Gasten un Arwten un Wicken, un ehr Frugens mit Eier un Speck, afleggt Häuhner un jungen Aanten, dor kamm de Krakowsch Fischer mit Brassen un Boors, mit Häkt un Maränen; dor tröcken all de Kœkschen up mit ehr groten Markkörw un ehr grotes Mulwark, dor kamm de ein Börger ut de ein Strat un de anner Börger ut de anner Strat un de drüdd ut de drüdd Strat, un noch weck ut noch weck Straten, all de groten Nettbüdel unner 'n Arm; dor führten Holtwagens un Torfwagens un twei Frachtwagens sick in de Engstrat fast, so dat Dräger un Stadtdeiner dor mang gahn müßten, sonn Marakel as dat würd, sonn Klappen mit de Pietschen, sonn Hopphei un Hallo. Hier schöw sick dat, un dor drängt sick dat, hier stunn dat in Hupen, un dor stunn dat up eenen Hümpel, hier snackten weck, un dor Jachten sick weck, un noch weck fluchten un schüllen œwer de düre Tit, wo dat rut wull un wo dat einmal warden schüll, gahn güng dat nich länger, nu güll all de Botter vier Schilling, dat schüll einer mal bedenken, un vieruntwintig Eier gaww dat nu man mihr för 'n Gröschen. Dor kamm de ganze Magistrat ein nah 'nanner würdevollst antaugahn, ierst de Herr Burmeister, un nahst de Herr Sindikus mit den Gerichtsdeiner un de grot Kapsel achter sick, un dunn de ein Herr Signater, un dorup de anner, un dunn noch ein un noch ein. De gungen all in de grot Rathusdör rinne, stegen nah de grot Audienz ruppe, un dat let ehr all so gestreng, gewaltsam un vörnehm, as hüng dat Heil von de Ierd un den Maand un noch een halwig Dutz Stierns von sei af.
Achim stunn dor noch ümmer un kek nich rechtsch un kek nich
linksch un hürt nicks un säd nicks un sach in einschentau nah den ollen riken Ratmann sin Hus mit de sœben Hirschen rœwer. Dor tellt hei jo woll de Finstern an af, von ünnen nah baben un denn wedder von baben nah ünnen. Dunn fohrt hei œwerst up einschen tausamen, as hadd em wen von achter tau an 'n Hals slahn. Dunn gung dor de Klävenowsch Husdör wedder up, man de säute lütte Flaßkopp, wat sin Fru warden schüll un bi de hei den Jumferndeinst nu all richtig anträden hadd, as hei vermeinen ded, was dat jo nich, dat was de gestrenge Herr Kamerarius un Ratmann sülben in eigenster Perßon, un de gung dwars œwer den Mark ok up dat Rathus los, noch gortauväl ihrenfaster un noch gortauväl mastiger as all sin Herrn Kollegen von den Ratsstauhl, un dat mucht jo woll von dat liebliche Bewußtsein herkamen, dat hei mihr Geld in Bänken un dorüm ok mihr Weisheit un Verstand in sinen Kopp hadd as gesamte wohlweisliche un hochpreisliche Rat ein mit 'nanner. Hei kamm grad up Achim tautaugahn, un Achim stunn dor as fastnagelt, un dat schot em up eins heit un kolt œwer, as hei sinen gestrengen Herrn Swiegervadder up sick taukamen sach. Man von de Städ rüppeln kunn hei sick nich, so giern as hei dat ok dan hadd. Dunn was jo nu de Herr Ratmann dicht nah em ranne un wull an em vörbi; na, dunn kreg hei Achim tau seihn, de sin Ogen nich von sinen taukünftigen Swiegervadder laten kunn un em eben grad so indringlich un leiwlich ankiken wull, as hei vörhen sin smuck lütt Dochter ankäken hadd. Dunn stunn de Herr Ratmann ok eenen Ogenblik still un kek sinen unbewußten Swiegersœhn so scharp an, as wull hei em de Näs afbiten, un dunn röp hei: »Wat steiht Hei noch ümmer hier un kapt min Hus an, hett Hei nicks Bäteres dau daun? Gah Hei gefälligst Sin Arbeit nah, un wenn Hei kein hett, denn säuk Hei sick weck! Lett Hei dat Kapen un Glupen œwer nich up de Städ, denn schick ick Em einen von de Drägers up 'n Hals, Hei Landstriker Hei, versteiht Hei mi?!«
Orig was dat jo nu nich för einen taukünftigen Swiegervadder, man verstahn let sick dat, dat schüll wohr wäsen. Dat lagg em up de Tung, dat hei nu den Herrn Ratmann seggen müßt, wat hei kein Landstriker nich was, man bi sin smuck lütt Dochter up den Jumferndeinst in Arbeit stunn un giern allens daun wull,
wat de von em in der Welt man verlangen kunn un mücht, œwersten dor wull jo abslut kein Wuurt wider œwer sin Tung rœwer as dat ein Wuurt: »Höger up!« Un dunn wüßt hei jo nu nicks Bäteres wider tau daun, as dat hei sinen Kremphaut mit de Fedder sihr deip vör Herr Klävenow'n afnamm un sick ok fuurtst von den Mark ahn Wedderräd vertrock, as em dat heiten worden was un as dat einen gehursamen un anständigen Swiegersœhn, de sinen würdigen un riken Swiegervadder nich glik den iersten Dag up den Dod vertüren will, nich anners bikamen ded. Man dor hei den Ogenblick kein annere Arbeit nich hadd as den beseggten Jumferndeinst bi de smuck lütt Ratmannsdochter un sei em noch keinen annern Updrag gäben hadd, den hei för ehr utrichten süll, so kunn hei för 't ierst ok nicks wider daun, as dat hei dat Bild von sin taukünftig lütt Fru mit sick von den Mark namm, dor hei jo noch nich so wit was, dat hei sei sülwen hadd mitnähmen kunnt, wat hei leiwer dan hadd; un dat Bild drog hei sanft un sachting mit sick in sin Hart dörch de Gräpelstrat, achter de Muer rümme un œwer den Katträpel, bet dat hei wedder nah de Mœhlenstrat rinne kamm. As hei œwerst so wit kamen was, dunn fung dat Bild von de säute junge Fru so swor un warm up sin Hart tau liggen an, dat em dorvon ganz helligt tau Sinn würd un dat nich anners gung, as dat hei sick dorup eins verpusten un vernüchtern müßt. Dorbi besünn hei sick denn, dat hei noch ein lübsches Markstück von de teihn, de hei dunn noch as Handgeld von den lübschen Stadthauptmann krägen hadd, ut de Frömd mit nah Dörp Pustekow trügg bröcht hadd; dorvon hadd hei sick bet dortau nich trennen kunnt. Nu dat hei œwer in den Jumferndeinst trocken wir un em Lohn un Brot in Utsicht stunn, nu kunn hei sacht wat an sick wennen un sick wat tügen, wat hei süs sacht nich dan hadd. Un so gung hei denn in den groten Kaland in de Mœhlenstrat rinne, un dor gaww hei een gaud Wuurt un let sick eenen vullen Kraus vull Knisenack vörsetten. Dor müßten jo nu all de Kalandsvettern un Hoppenbräuders dutzwis rümme sitten achter de eiken Dischen un hogen Deckelkräus. De wiren all vor Dau un Dag' döstig worden von wägen den välen Knisenack, de sei œwer Nacht nahkamen was; de hadden sick nu all mächtig
vernüchtert un snackten nu klauk von dit un von dat un von dat un von dit. Un dor müßt jo nu een Groffsmidt mang wäsen, de hadd sin swart Schortfell noch vör un satt dor in 'n Hemdsmaugen un hadd sick de Hemdsmaugen bet ünner de Schullern upströpt un hadd eenen gröttern Döst un een grötter Wuurt as all de annern Kalandsbräuder, de dor rümmer satten un sick mit em vernüchterten, all von wägen den välen Döst. De spröken dor von den dicken Hertog up dat Sloß mit de välen Torms un de kakelbunten Schotsteins, un wat hei verdreitlich un jachmäudig worden was, un dat de grot swart Urhingst em nich mihr dragen kunn nah sin välen Fahlens in sin Wilden-Stauteri nah Dörp Pustekow un up de Schittereiherjagd achter bi den Sumpsee un den Inselsee rümme, wat hei nu all twei Handdäuker üm den Buk drägen müßt, de œwer de Schullern mit Sacksband duwwelt tauneigt würden, süs höll dat nich; wat hei sinen gesamten ünnern Minschen all sörre Johr un Dag mit sin eigen Ogen nich mihr anners seihn kunn, as wenn hei sei gegen einen von sin groten Wandspeigels, de bet up den Fautbodden von sinen güllen Saal gungen, hollen ded; wat de Flœgeldören ümmer sperrangelwit upräten warden müßten, wull hei von den einen Saal in den annern rinne.
»Wo väl Flomen un Nierentalg Dörchläuchten nu woll all ansett't hebben mag, wenn hei so hakenrein makt würd«, säd de ein Kalandsbrauder, wat een Knakenhaueröllst was, »weiten mücht ick dat woll; för twei Lispund slah ick dat nich weg.«
»Wo dat man nich noch een hastig End mit em nimmt«, sett't dunn noch een anner von de Hoppenbräuders hentau.
»Wurans meinst du dat, Discher?« röp dunn de Groffsmidt.
»Hei meint dat woll von wegen de Muk, de Hochfürstliche Gnaden in sin dörchläuchtigen Bein sitten hett«, schnöw een ganz lütten Mann dor mang, un dat mücht jo woll een Snider wäsen; hei was so dünn, dörch een gatlich Knoplock hadd hei sacht dörch kunnt, hadd hei den Willen dortau hatt un sick een lütt bäten Mäuh dorbi nahmen. »De Muk de treckt nu all alle Quartal up söß Wochen bi em an, un wenn dei em œwer Nacht in de Mag rinne schütt, denn so stah ick för nicks, ick will œwersten leiwer nicks nich seggt hebben.«
»Wat ick denn mücht«, hadd de Discher seggt, »dat is, dat ick sin eiken Rustkist denn tau maken kreg.«
»Un ick mücht blot den Beslag tau den Likenwagen tau maken kriegen, de em denn nah de Domkirch rinne führt«, säd de Groffsmidt, »wenn dat een tinnern Sarg wäsen sall, wo hei inleggt ward, un de denn noch in een nœtbomen Sarg sall un de beiden sœlen denn in din eiken Rustkist rinne, Discher, as bi Dörchläuchten sinen Vadder Hochselig dat wäst is, denn breckt de oll fürstlich Likenwag, un dorüm möt een nigen bugt warden, dor bün ick gaut för, un wenn ick denn den Beslag krieg, denn sorg ick dor ok för, dat dor een Stieg Kronendaler för mi bi affallen.«
»Un denn möst du dor man för sorgen, Snider, dat du de siden Inkleedung em antaumäten kriggst, een Stieg Älen Sidentüg fallen dor denn ok sacht in din Bilad von af. Worans is dat, ne Höll hest du jo woll?«
»Nee, nee, nee!« quiekt dunn de lütt Snider wedder up, »ick heww nicks nich seggt un will nicks nich seggt hebben, ick lat mi nich ihre wat marken, as bet ick fragt ward. Ji nähmt jo Dörchläuchten dat Mat bi lebendigen Liw un ihre dat verlangt ward. Häudt juch man, dat hei juch nich dat Mat mit sinen Krückstock nimmt, wenn hei dat tau weiten kriggt, wo despektierlich ji sin Fell verhannelt. Gaut Kirschen äten is mit em nich, un spaßen lett hei ok nich mit sick. Wenn de Muk so recht scharp bi em antreckt, denn ward hei voßwild un haut driest tau, kann 'k juch seggen, denn brukt einer man halwwägs nah sin swullen Fäut tau kiken, will hei einen an sin langen Läpels weg hebben, denn stürt em de Fleig an de Wand, un denn is sin eigen Medikus nich vör em säker, up den hei doch süs sonne grote Stücken höllt von wegen dat Zipperlein un dat grot Naturalienkabinett, dat Dörchläuchten sin Steckenpird nu ierst recht worden is, nu de grot swart Urhingst em nich länger dragen kann, un wo de Leibmedikus ümmer Rat för schafft, dat dor wat Niges in kümmt. Dor sall nülich man noch een slohwitt Katteiker tau rinne kamen sin, heww ick mi man seggen laten, mit eenen duwwelten Swanz; dat hett ein von Möller Appeln sin Jungs in dat Vörholt gräpen, de hett dor acht Markstücken för krägen, un
Dörchläuchten hett sick as een Kind dorœwer freut, dat hei so wollfeil tau dat Naturspill kamen is. Dat steiht nu utstoppt bi all de annern Naturalien, bi den Hamel mit de fif Bein, dat Kalf mit de twei Köpp un de Gaus mit de vier Flünken un den tweifarigen Rehbuck. De Medikus hett dat Katteiker sauber utstoppen müßt, un Dörchläuchten hett in sin Freud œwer dat Undiert den Medikus verspraken, een gaud Wuurt för em intauleggen. Ick heww dat man all von Dörchläuchten sinen Löper, de min Braudersœhn is; de will dat von den Kämmerling hürt hebben, un wo de dat her hett, dat lat ick ungeseggt. Mi wunnert dat man, dat de oll Klävenow noch so gnädig dorvon afkamen is.«
»Bi wecken een gaud Wuurt inleggen? Woans Klävenow? Woso gnädig afkamen? Meinst du den riken Klävenow'n up 'n Mark, Snider? Wat hett de oll Ratmann mit dat Katteiker mit den duwwelten Swanz tau daun?« röpen dunn de Kalandsbräuder tau gliker Tit brandniglich dörcheenanner.
Achim hadd man een halw Uhr hatt för den ollen dicken Hertog sin Rustkist un Likenwagen, sin witt Katteiker un sinen Hamel mit fif Bein. Wat süll hei ok? Hadd hei doch naug mit sick sülben tau daun. In sin Hart hadd hei de säute lütte Ratmannsdochter un up sin Tung den säuten Knisenack. Wat kunn em de witt Katteiker angahn! Hei wull all upstahn un nochmals eenen Marsch dörch de Stadt bet nah 'n Mark ruppe anstellen, wil dat hei all mit den tweiten Kraus dörch was un hei dat tau marken anfung, wat de slusuhrige Knisenack in em höger up un in den Kopp rinne wull. As de dünn lütt Snider œwersten sick wunnern ded, wat de oll Klävenow noch so gnädig dorvon afkamen was, dunn würd hei up eins mächtig hellhürig up sin beiden Uhren un hadd up 't Hoor mit instimmt un ok fragt: »Wecken Klävenow? Doch nich minen Swiegervadder an 'n Mark in dat Hus mit de sœben Hirschen? Doch nich de rik oll Ratmann, de hunnert un föftig Morgen Acker hett un den all de besten Hoppengorens buten vör de Stadt tauhüren daun?« Man Achim begrep sick un bestellt sick dorför leiwersten noch een drüdden Deckelkraus vull Knisenack.
Na, de oll lütt dünn Snider de hœgt sick jo nu bet in sinen ünnelsten Bostkasten rinne, dat de oll brallig Groffsmidt em ok
mal eins an 't Wuurt let un dat hei ok mal wat wüßt, wat de annern Kalandsbräuder nich weiten deden. Hadd hei nich losquiekt, denn so quiekt hei nu ierst recht los, un so vertellt hei twei lang un twei breit, wat Dörchläuchten sin Medikus den Ogenblick wohrnahmen hadd, wo dat witt Katteiker mit den duwwelten Swanz hochfürstliche Gnaden in sonne rein minschliche Stimmung versett't, Dörchläuchten dorhen antaugahn, een gaudes Wuurt för den Medikus intauleggen bi den riken Kamerarius un Ratmann von wegen den sin einzigst lütt Dochter; dor hadd de wantschapen oll Medikus een Og up smäten, de was nu so wit rutewussen, hei hadd de Wissenschaft, un sei hadd dat Geld, bäter tausam passen kunn sick jo nicks nich in der Welt. Un dunn hadd Dörchläuchting em dat tauseggt hatt un noch den sülwstigen Dag sinen Kämmerling in oll Klävenow'n sin Hus schickt un den Andrag för em stellen laten. Hadd de Kämmerling œwer een schönes Order mit taurügg bröcht! Oll Klävenow was pickenblag œwer sin ganz Gesicht worden un hadd den Kämmerling anrort: Wat Dörchläuchten woll vermeinen ded, dor würd in desen ganzen Läben nicks ut, dit süll em gefallen, sonn herlopen Oltflicker un sin Dochter, sonn Klistiersprüttenmeister un sin Meriken! Ihr hei sonn Schröppkoppenöllsten un Blautaftapper taum Swiegersœhn annehm, let hei sick jo sülben teihn Mal up einen Dag ut de Ader un nehm teihn Pund Kropp-Pulver up einen Slag tau sick. Wat Dörchläuchten woll weiten ded, süll de Kämmerling em man kund daun, wat hunnertföftig Morgen Acker un een Sößschäpelssack vull Krondaler beseggen wull. Nee, so hadd hei, Klävenow, nich weddt. Mit sin Meriken wull hei höger up un höger rute, de süll ne Kron mit sœben Parlen mit Teikengoorn in ehr Hochtitslaken inteiken dörwen. Wull Dörchläuchten abslut den Friwarwer spälen, denn süll hei mal gefälligst mit sinen smucksten Junker, de dat ut frien Stücken ded un keinen hungrigen Anhang hadd, allergnädigst mal eins sülben sick bemäuhen, un wenn sin Meriken denn nich nee säd, denn let sick dor sacht von räden, künn dor sacht wat ut warden un wull hei, Klävenow, mal eins seihn, wat hei denn daun ded. Dörchläuchten wir so in Wut geraden œwer den Korf, den de Kämmerling em von den Ratman mit trügg brocht hadd, hei
hadd sinen Medikus vertröst't un Stein un Bein sworen, Michel Klävenow kamm em woll eins wedder, denn süll hei œwerst ok wat von Dörchläuchten tau weiten kriegen. »Un nu mücht ick«, sett't de dünn lütt Snider noch hentau, »nich in Michel Klävenow'n sin Fell instäken, un wenn hei all sinen Acker up minen eigen Nam' un tau Stadtbauk hüt un desen Dag noch ümschriben laten wull. Vergäten kann Dörchläuchten em dat nich, un vergäten deit Dörchläuchten em dat nich.«
»Nee, dee nich, dor is Dörchläuchten väl tau einbömig un steinpöttig tau, nee, de in desen Läben nich«, röpen dunn all de annern Hoppenbräuder un kregen dat Stillswigen.
Achim was œwersten de Pust von den lütten Snider sin Verklorung œwer sinen taukünftigen Swiegervadder so knapp worden, dat hei sinen drüdden Kraus vull Knisenack up einen Tog in sick rinne gliden let, üm man blot wedder tau Luft tau kamen, un sick nah den vierten Kraus vull ümsach, so wenig wüßt hei, wat hei dorvon denken un dortau seggen süll, un dunn kek hei denn so deip in den vierten Kraus rinne, dat hei dat nich marken ded, wat de Kalandsbräuder all ein nah eenanner fuurt gungen un de Knisenack anfung, bi em sülben nahtaukamen, höger up bi em tau stigen un sick as swore Dak ünner de Kron von sinen eigen Kruskopp tau leggen. Hei fung an tau sinnen un tau sinnen; dat geföll em utnähmend, dat sin brav oll Swiegervadder den Klistiersprüttenmeister un Schröppkoppenöllsten so dägt hadd aflopen laten; œwer de Maten geföll em dat, ein Hinnernis weniger wat dat, dat süll wohr wäsen. All wat nich is, is nich, man warden kunn dat dorüm doch. Höger up! säd hei tau sick un ded wedder eenen Sluck. Wo was dat noch? Een Junker süll dat wäsen, den de oll rik Klävenow taum Swiegersœhn verlangen ded, een smucken Junker? Was hei nich all een Junker? Was hei nich Achim von Achterdentun? Junker Hakeltun? Hadd hei nich all ne Plemp an de Sit hatt un noch ne Fedder an 'n Kremphaut? Wo hadd de oll verkrœpelt Tatersch tau em man noch seggt hatt? »Du büst Melk un Blaut«, hadd sei seggt, »du hest so een Poor blanke Ogen in 'n Kopp, as wenn Isen up Füerstein sleiht; din Flaßhoor is krus as een Jahrlingsfleet, din Tähnen sünd slohwitt as Lilgenkunfalgen, un din
Knaken sünd schier as Tageschenholt. Fählen kann di dat nich, heww di man sülwst een lütt bäten dornah! Inslahn möt di dat tauletzt doch.« Man wo süll hei sick nu man recht hebben? In ehren Deinst stunn hei nu, dat säd em sin Hart, un tru deinen wull hei ehr ok, bet sei de Ogen tauded. Herr du meines Läbens, wo quitschenrot was sei nich worden, as hei den Kremphaut so deip vör ehr afnahmen hadd, wo smuck hadd ehr dat dunn nich laten, sei brukt dat jo man blot tau seggen, wat hei för ehr daun süll. In ehren Jumferndeinst stunn hei jo nu, un wenn sei von em verlangen ded, dat hei för ehr dörch Für un Water gahn süll, denn so ded hei dat! Verlaten kunn sei sick dorup. Sei brukt dat jo man blot tau seggen. Kunn hei sick nich bi ehr mellen? Kunn hei ehr nich dornah fragen? Worüm kunn hei dat nich, un worüm süll hei dat nich daun? 'n lütt bäten hebben süll hei sick jo dornah, hadd de Tatersch seggt. Unrecht was dat jo nich, wenn hei hengung un sei dornah mal frog. De Klümp mit Stœkerforken ut den Ratmann Klävenow'n sin Schötteln rute langen wull hei jo nich. Tauhüren kunn hei jo woll mal, wat de säute lütte Diern denn woll seggen ded. An Kœnen is 't gelegen, un kœnen kunn hei dat.
So stunn Achim denn driest up un gung ut den Kaland rute, betahlt hadd hei jo för den Knisenack, un rute krägen hadd hei ok noch wedder wat. Man de Knisenack was ok upstahn, de kamm em nah un gung mit em. Dat di de Swed, de Dän un de Polack! Dreiht sick dat dunn œwersten in minen leiwen Achim sinen Kopp rümme, as hei buten up de Strat stunn in de helligte Middagssünn.
Hei müßt man flink nah de Wand gripen, süs wir hei ling un lang up de Strat henslahn. Herr du meines Läbens, de oll kakelbunt Gäbel von den Kaland de kreg jo woll dat Torkeln un wull baben œwer sinen Kopp tausamscheiten. Faststahn lihrt hadd Achim œwersten mang de lübschen Einspänners, un as hei man ierst fast an de Wand stahn ded, dunn so gung dat ok driest un vörfäutsch mit em vörwartsch de Mœhlenstrat ruppe, wo snaksch ok de ollen Hüser linksch un rechtsch an de Strat vör sin sichtlichen Ogen an tau danzen fungen. Hei kamm ok, ahn fehl tau gahn, richtig nah den Mark ruppe un gung grad up dat sture Hus
mit de sœben Hirschen tau un dat ok fuurtst in dat Hus sülben rinne.
Dor müßt jo nu grad min leiw Ratmann mit sin Fru un sinen leiwen lütten Flaßkopp von Dochter achter den Disch œwer de Swinsbrad mit Appeln un Plummen sitten, un de gestrenge Herr Kamerarivus hadd sick grad den sülwern Bäker mit spanschen Win inschenkt, üm den fetten Happen, den hei up de Kusen hadd, dat Geleit nah unnen tau gäben. Wunnerten de sick œwer nich slicht, as de Husdör mit eenschen so forsch upräten würd. As dunn œwersten ok de Dör ahn Ümstänn upgung un min leiw Achim dor ling un lang in stunn, den Kremphaut mit de Fedder scheif up 'n Kopp, un ierst em un dunn sin Fru un tauletz ok sin Dochter so leiwlich un indringlich ankek, as hei dat mit Hülp von den Knisenack man jichtens tau Wäg' bringen kunn, dunn sach de Fru Senaterin den gestrengen Herrn Signater so verbaast an as de Kauh dat nige Dur, dunn würd sin säute lütte Flaßkopp von Dochter wedder so rot as ne Hagbutt, de rip warden will, dunn föll Michel Klävenow'n de Fork ut de ein, dat Metz ut de anner Hand un nahst beid Arm von 'n Liw, dunn würd hei œwer brandrot von Iwer, föll in sinen Armstauhl trügg un schreg: »Nee, hier bidd ick mi eenen Aflegger von ut! Dit is jo een utverschamtes Stück! Wen is Hei, un wat will Hei? Wenn Hei snurren will, denn hürt sick dat, dat Hei achter in de Hollstrat an minen Durweg kloppt un mi nich mit de Dör in min Hus föllt. Fat Hei sick nu kort! Wen is Hei, un wat will Hei?«
De Knisenack was jo nu bi Achim so hoch upstägen, dat hei dorvon ganz un gor verget, wat hei Jumfer Meriken Klävenow'n, in de ehren Deinst hei jo nu stunn, eigentlich seggen un fragen wull.
Man den sülwstigen lieblichen Blick smet hei noch ümmer nah den saubern lütten Flaßkopp hen, up so väl besunn hei sick doch noch, dat hei wat seggen wull un wat seggen mußt, un dor hei sick up nicks Bäteres tau Anfang besinnen kunn, so läd hei de rechte Hand up de linke Bost un säd: »All wat nich is, Herr Signater, is nich, man warden kann dat dorüm doch! Höger up!«
Na, de Herr Kamerarivus un Ratmann Klävenow was jo nu, as all rik Lüd un alle Ratsverwandten dat sünd, wenn einer sei
an 'n Wagen führt, de nicks is un nicks hett un doch wat von sei will, gefährlichen kettelhoorig, vörut, wenn hei œwer Disch un achter den spanschen Win satt. Hei sprüng jo nu up, fohrt up Achim los un schreg wedder up: »Wat! Hei will mi jo woll in minen eigen Hus taum Buern hebben! Ick will Em bi höger uppen! Ick will em dat mal glik wisen, wo Meister Winkelmat dat Lock laten hett!« Un dormit kreg hei minen leiwen Achim, de sick jo unmœglich gegen sinen Swiegervadder tau Wehr setten un vör sin eigen Swiegermudder un Brut mit em afprügeln kunn, bi 'n Kragen fat't, un dat fohrt hei mit em ut de Husdör rute, un as Achim dor richtig anlangt was, dunn müßt jo nu ein von de Drägers dwars œwer den Mark rœwer gahn kamen, un den röp de Ratmann in sin Wut tau: »Bring Hei mi mal fuurtstens den frömden Landstriker von Landsknecht hier ut dat Gleviner Dur rute, Piehl! Hürt Hei, un œwer de Zingel weg nah de Landstrat hen, un dor lat Hei em lopen! Un wenn Hei sick denn je wedder dat ünnersteiht un binnen uns Zingel sick bedrapen lett, denn so willn wi Em eens höger up setten, dor baben in den Rathusentorm, un Em eenen Denkzettel von den Slüter mang de Schullern schriben laten, worœwer Hei sick den Puckel vier Wochen lang kratzen sall. Wonah sick tau richten, von wegen Rechtens!«
»Sihr woll, Herr Signater!« säd dunn de Dräger, kreg minen leiwen Achim, in den sinen Kopp sick nu de Knisenack un dat recht een bäten unzoorte Verfohren von sinen braven Swiegervadder dat Wräuschen kregen un hei ganz lädweik in de Knei dorvon würd, up den Herrn Ratmann sin Order bi de Flünken fat't, leddt em gradwegs dörch de Glevinerstrat un dat Gleviner Dur mang de Schünen dörch œwer de Zingel rœwer un let em dor up de apenbore Landstrat lopen, ahn ein Wuurt wider tau seggen. Man as hei em richtig œwer de Zingel rœwer hadd un Achim nu wedder sülwstännig œwer sick verfügen kunn, dunn drauht Dräger Piehl em noch mit sinen sworen Handstock nah un röp achter em her, as wenn hei den gestrengen Herrn Ratmann sin Mundstück was: »Dor nähm Hei sick een Exempel von Bispill an, Hei Landstriker Hei, dat negste Mal ward Hei nich wedder so sauber anfat't, dor ward ick un de Herr Signater un
Kamerarivus Klävenow all för sorgen, un denn ward Em dat Feewer ein för allemal afschräwen, dor verstahn wi hier in Güstrow keinen Spaß nich in!«
So, dor stunn jo nu min leiw Achim, nich väl bäter as de Lübschen em bedeint hadden. An Kœnen wir 't nu mächtig gelägen. All wat nich was, was nu ierst recht nich. Anstellsch naug hadd hei sick wiest, man inslahn hadd em dat man slicht, gefallen kunn em dat nich, taumal in Utsicht up de nige Verwandtschaft, wo de gestrenge Herr Ratmann höchst eigenhännig mit em ümsprungen was un achterher dörch Slüter Piehl hadd bedeinen tau laten för gaut funnen hatt. Dat einzigste, wat em noch gefallen kunnt hadd, dat was, dat de säute lütte Flaßkopp up eens so slohwitt worden was as ne Appelbläut, de affallen will; dat hadd hei man noch in de Geswinnigkeit seihn, as ehr brav oll Vadder in sin unœwerleggte Hast sick so wit verget, sick an sinen taukünftigen Swiegersœhn persönlich tau vergripen. Sei hadd dat nich fardig krägen, nee, sei nich! Ehr hadd dat dunn up eens so laten, as hadd sei noch ein gaudes Wuurt för em inleggen kunnt, hadd sei sick man blot nich in den Ogenblick so grausam verfihrt hatt. Hei hadd sick sülben nicks vörtausmiten, man blot dat ein, dat hei von wegen den verdammten Knisenack dat rechte Wuurt un somit ok de rechte Städ nich hadd finnen kunnt. Hadd hei dat man all so vörbröcht, as hei dat sick noch in den ollen Kaland so schön trecht leggt hadd, wen weit, wo dat denn noch all kamen wir.
Oewersten wat nu? Trügg gahn nah Dörp Pustekow? Dor kunn nu œwerall kein Räd nich mihr von wäsen. Süll hei sick dor nochmal hell wat utlachen laten? Süll hei dat nochmal hüren möten, dat de Dörpjungs achter em her röpen: »Junker Hakeltun is wedder dor!«? Den ollen Schulten Meß upslahn helpen? Ih, dat süll em blot man noch fählen! Hei stunn nu einmal in den Jumferndeinst, un dor blew hei nu ok einmal in, dat mucht nu kamen, as dat kamm. 'n heilen Hümpel anners müßt dat noch kamen, wenn hei von den säuten lütten Flaßkopp wedder aflaten un ehren Deinst verlopen süll. Morgen is ok noch een Dag. All wat nich is, is nich, man worüm süll dat doch tauletzt nich noch warden kœnen? Höger up!
So sünn min leiw Achim bi sick, un so sünn hei sick bet an den Barg in de Röwerdannen ranne un ruppe, un as hei dor baben ankamen was, dunn müßt hei sick jo nu up dat Mos von de eine hoge Dann dor dalleggen, so swor was em de Kopp worden von dat väle Sinnen un von den verdammten ollen Knisenack, de em up Schritt un Tritt nahgahn was un noch ümmer nich von em laten wull. Un dunn wohrt dat jo ok nu nich so lang', so lagg min leiw Achim ünner de sülwstig oll Dann up dat weike Mos un slöp so fast un so säut, as einer man slapen kann, de sin Hart vull Leiw, sinen Kopp vull Knisenack un een Gewissen hett, dat so rendlich is, dat sin Herrgott dat nich in de Bük tau kriegen brukt, un drömt so leiwlich von den Jumferndeinst un sin Schülligkeit, de hei in den Deinst daun wull, un sin eigen Hochtit mit den säuten lütten Flaßkopp un wo vergnäugt hei mit ehr in dat sture Hus mit de sœben Hirschen grad an den Mark gradœwer dat Güstrowsche Rathus nahst wahnen ded un noch Kinner un Kindskinner üm sick sach, dat de leiwen Engels in den Häwen baben em sick dorœwer freuen kunnen. \<
So slöp Achim dor de heile Nacht dörch, un as hei dorup sin Ogen wedder upmaken ded, dunn was dat wedder helligten Dag, un dunn schint de leiwe Sünn wedder rœwer von achter den Primer her, up de oll dick Dörchläuchten sin hoges Sloß mit de välen Torms un kakelbunten Schotsteins dor vör em un den blitzblanken Inselsee, de dor hart ünner em tau sin Fäuten lagg un wo dunn noch eins Dörchläuchten vör sin eigen Ogen mit all sin staatschen Junkers un Frölens de grot Schittereiherjagd tau Pird afhollen hadd, de Achim nahsten kein Rauh mihr let un em von Pustekow fuurt drew in dat Lübsche rinne, wil dat hei sick höger up deinen wull, taum Junker womœglich, wenn hei doch einmal deinen müßt. Un as hei dunn vullstännig upwakt was un sick de Ogen richtig uträwen hadd, dunn markt hei dat glik, wat de verdammte olle Knisenack sick nu ünner de Kron von sinen Kruskopp vertrocken hadd un weg was, un dunn was dor Ruum naug in sinen Kopp, dat hei dor all dat nah de Reig dörchgahn laten kunn, wat em gistern hadd taustöten müßt – ierst mit de verkrœpelt oll Tatersch un nahst mit den säuten lütten Flaßkopp up den Mark un dorup in den ollen Kaland an de
Mœhlenstrat un tauletzt mit den gestrengen Herrn Kamerarivus Klävenow'n sülben. In den Jumferndeinst stunn hei, dat stunn einmal so fast as de grot Dannenbom, unner den hei upricht't satt. Friwillig hadd hei sick in den Deinst herinne begäwen, afwisen let sick dat nu nich mihr, sin Pflicht un Schülligkeit daun müßt hei dorin nah sin best Gewissen un Vermœgen, uppassen up den Deinst müßt hei nu ok. Wo hadd de oll Tatersch doch man noch seggt hatt: »Verdreiten laten«, hadd sei noch tau Achim seggt, »möst du di dat nich. Wenn einer Glück hebben sall in de Welt, denn so möt tauletzt doch noch Land un Water sülben dortau tausam kamen, üm em tau deinen tau sin Heil, so unnod as sei dat ok daun, so dull as sei sick ok sparren mœgen un so sur as sei dat ok ankamen mag.«
Un dorbi kek Achim wedder nah dat hoge Sloß rœwer un nah den Parrtorm un nah den Rathustorm, wo sin brav oll Swiegervadder em noch in inspunnen laten un von Slüter Piehl eenen Denkzettel mang de Schullern schriwen laten wull, dat Achim sick vierteihn Dag' achterher den Puckel dorœwer kratzen süll, let hei sick dat infallen un je wedder in de Stadt sülben bedrapen, un nahsten kek hei de kakelbunten Gäbels von den ollen Kaland an, wo hei sick gistern so häßlich in beknisenackt hadd, un dorup kleit hei sick recht bedenklich achter de Uhren un slog de beiden Ogen vör sick dal up den Inselsee, de dor dicht ünner den Barg tau sin Fäuten lagg un de oll Mœhl un dat oll Mœhlenrad bi de Glevinerborg dor vör em langsam rundüm drew, un dor sach hei up eens hart an dat Water von den See eenen Fixköter stahn, de höll sin Snut deip in dat Water un söp dor jo woll. Dor mucht jo woll 'ne Viertelstunn œwer hengahn. Achim sin Gedanken wiren mitdes œwer den Hund un den See weg wedder stadtin gahn un nah dat Hus mit de sœben Hirschen hen. An Kœnen is 't gelägen, dacht hei grad bi sick. Man worans kann ick man recht kœnen, wenn ick doch nich kœnen kann? Un as dunn sin Og wedder dor vör em up den See föll, richtig, dor stunn de oll Hund noch un söp un söp un dreigt dorbi sinen Start mit den langhoorten Swanz, as bet em ne Wisp dor achter.
»Hett de oll Köter œwer eenen Döst«, säd dunn Achim tau sick, »dat sall wohr wäsen; de kann dor jo woll nich naug von
kriegen, as ick sülben gistern von den Knisenack.« As Achim dunn œwer scharper henkek, dunn sach hei dat woll, dat dat kein Köter nich wäsen kunn; dat was nicks anners in de Welt as een Voß, un de söp dor ok nich, de hadd dor jo woll wat mit sin scharpen Tähnen fat't, wat hei ut dat Water rute un an 't Land ranne trecken wull. Up dat Kräwtfangen kunn de Voß dor unmœglich utwäsen, denn hadd de Voß jo sin Fahn in den See rinne stäken mußt, so dumm was hei nich. Dunn würd jo nu min leiw Achim niglich, wat dat mit den Voß recht up sick hebben kunn, un so steg hei denn den Barg dal, üm sick de Sak mit sin eigen Ogen dor eens up antaukiken. Min leiw Voß knep jo ok nu nich de Fahn mang de Bein un ret ut un in dat Schelf von den See rinne, as Achim ranne kamm. Na dunn sach jo nu Achim dat up de Städ, wat dat een richtigen Voß was, de dor stunn, un de hadd sick jo woll Fisch taum Frühstück ut den See halen wullt, was œwersten an den unrechten Mann kamen, hei hadd sick tau väl vermäten hatt. De oll Häkt, den hei dor beluren wullt hadd, de hadd den Spaß nich recht verstahn un hadd sick in minen leiwen Voß sin Snut so fastbäten, dat sei beid nich mihr vonein kunnen. Wat de Voß was, de wull jo nu den Häkt an dat Land trecken, man hei kunn un kunn nich, un wat de Häkt was, de hadd jo nu ok giern den Voß in dat Water rinne treckt, man de kunn ok nich sinen Willen kriegen, so deip hadd de Voß sin vier Poten as Sträwen in den Sand grawt.
Dunn, as min leiw Achim dit nu sach, dunn schot em dit mit eins wedder dörch sinen Kruskopp, wat de oll Tatersch seggt hadd, wat dennoch tauletzt geschach, wenn einer man Glück hebben süll. Land un Water sülben wiren dor nu vör sin sichtlichen Ogen tausam kamen un hüllen aneenanner fast. Un dunn gung dat nu jo dörch Achim sinen Kopp, Slag up Slag, wat de lütt Snider all vertellt hadd in den Kaland an de Mœhlenstrat von Dörchläuchten sin Steckenpird, von all de Naturspillen, von den Medikus, den Hamel mit de fif Bein, dat Kalf mit de twei Köpp, de Gaus mit de vier Flünken, den tweifarigen Rehbuck un dat slohwitte Katteiker mit den duwwelten Swanz. Een wundersames Naturspill was de Häkt un de Voß dor vör em ok. Hadd de dick oll Hertog för dat Wunnerdiert von Katteiker
Möller Appeln sinen Jungen acht Markstücken gäben, wen wüßt, wat hei denn ded, wenn Achim em fuurtstens den Häkt un den Voß dor henbringen ded, denn mücht hei jo woll dordörch bi Dörchläuchten tau Gnaden kamen, un denn kunn väles noch kamen, wat nu noch nich was. Land un Water wiren nu einmal tausam kamen, un deinen süllen sei em.
Un so säd Achim ok kein Wuurt wider, kek sick den Häkt un den Voß noch eens scharp dorup an, läwen deden sei noch all beid, un de oll Häkt hadd so fast un so scharp tausnappt, dat let jo woll in 'n Läwen nich wedder los, un utstoppen kunn de oll Medikus dat hinnerher, un gung eben so stillswigens nah den Möller dal bi de Glevinerborg, un dor hannelt hei sick, ahn sick wat marken tau laten, eenen ollen Dreischäpelssack in, un dat dormit nah de sülwstige Städ hen, wo Land un Water sick ineenanner verbäten hadden un aneenanner fasthollen deden, wad't mit sin lübschen Krempstäwel munter in den See rinne, ströpt den Sack von achter tau œwer den Häkt, schöw minen leiwen Voß, de so falsch un veninsch utsach as een Vagelbund, den de Prachervagt dat Mul verbütt, vörsichtig nah in den Sack, swenkt sick dorup den Sack sülwst up den Puckel un söckt dor ok fuurtst driest mit af nah dat Sloß mit de välen Torms un de kakelbunten Schotsteins, wo de oll Dörchläuchten, de nu den dicken Buk all in duwwelte heiden Handdäuker drägen müßt un nich mihr up den swarten Urhingst nah de Sœgenhatz un up de Schittereiherjagd jagen kunn un bi den sin brav oll Swiegervadder von wegen den Leibmedikus eenen Schinken in 'n Solt liggen hadd, as Achim dat gistern man noch in den Kaland tau weiten krägen hadd, dunn noch in wahnen ded mit allergnädigst Dörchläuchten Mudder un ehr sœben Prinzen un sœben Prinzessens. Kennen würd he Achimen woll noch recht gaut, hei hadd jo all tweimal in sinen Läwen Esel tau Achim seggt hatt, un soans hadd jo nu ok Achim gaut Glück, dat hei up Slüter Piehlen nich dröp un dat de Durschriwer grad eens afsit gahn wäsen mußt, as hei nah dat Glevinerdur mit sinen Sack up 'n Puckel grad rinne kamm un nah de Sloßfriheit un Dörchläuchten sin Sloß sülben ruppe gung.
Hei kamm ok glücklich noch œwer de Sloßbrügg rœwer. Man
vör dat grot Sloßdur dor mußten jo nu twei gefährliche Hatschierers stahn mit scharpe Helbardens, un de wullen em abslut nich dörch un nah den Sloßhof sülben ruppe laten. De Hatschierers hadden abslut un abslut weiten wullt, wat dat was, wat hei dor in sinen Sack up 'n Puckel hadd un wo hei dor mit hentau wull. Achim hadd dunn dor hengegen seggt, wat hei mit sinen Sack nah Dörchläuchten sülben wull, un wat hei dor in hadd un brocht, dat güng nümms nich wider wat an as Dörchläuchten sülben, wull de anners so gnädig wäsen un sick dat dor eens up ankiken. »Wenn du uns dat nich seihn laten wist, denn so laten wi di ok nich in den Sloßhof rin«, hadd de ein Hatschierer seggt. »Dat ward ok Wunner grot wat wäsen«, hadd de anner Hatschierer meint.
»Je, Wunner wat is dat«, hadd dunn Achim seggt, »un wenn ji mi nich up de Städ rinne lat't, denn dreih ick swaps wedder üm mit minen Sack, un wenn Dörchläuchten dat denn achterher tau weiten kriggt, denn möten jug beiden Köpp sick nich dorœwer wunnern, wenn jug beiden Puckels denn unverwohrens ehr blages Wunner dorvon wegkriegen süllen. Dat slohwitt Katteiker mit den duwwelten Swanz, för dat Möller Appeln sin Jung acht Markstücken krägen hett, is nicks nich gegen dat grot Wunnerstück, dat ick hier in minen Sack heww.«
Dunn so tüschelten de twei Hatschierers ierst ein mit eenanner, un dunn säd de ein von sei tau Achim: »Wenn du uns half afgäben wist, glik väl, wat dat is un woväl dat wäsen mag, denn so kannst du för unsertwegen nah den Sloßhoff ruppe gahn.«
»Ja, verspräken möst du uns dat, un wenn du dat achterher nich hollen deist, denn so drapen wi uns sacht up een anner Flach, un dat di dat denn an Kopp un Kragen geiht, dor kannst du Opperment up nähmen.«
Na, dunn hülp dat jo nu nich anners, wenn Achim nah den Sloßhoff mit sinen Sack ruppe wull, denn müßt hei de beiden Hatschierers dat woll verspräken. Nahst leten de Hatschierers sick noch den Handslag von Achim dorup gäben, un dunn leten sei em ok dörch de lütt Puurt von dat Sloßdur nah den Hoff ruppe, un de ein von de Hatschierers röp em noch nah: »Mell di man jo bi den einen Kämmerling mit de voßroden Hoor, de hett
den Deinst bi Dörchläuchten; süs warst du doch nich vörlaten un kriggst nicks.«
Na, Achim ded dit jo nu ok. Hei dröp dor up den Hoff den einen von Dörchläuchten sin Füerbäuters, de säd dat einen von de Heiducken ünnen bi de grot Trepp, un de hadd dat wedder einen von Dörchläuchten sin Lavkaiens seggt, de dor rümme mulapten, kort un gaut, dat wohrt nich so lang', dunn kamm dor jo nu ok de Lavkai wedder trügg un halt minen leiwen Achim mitsamst sinen Sack ruppe un nah den einen Saal rinne, un dor müßt jo nu ok richtig de Kämmerling mit den Voßkopp in 'n groten Armstauhl sitten un warm Eierbier tau sin Frühstück drinken.
Snauzt un rort de Kämmerling œwer minen leiwen Achim an, as hei mit sinen Sack up 'n Puckel achter den Lavkaien rinne tau stigen kamm, vull so dull, as Achim sin oll brav Swiegervadder, de Ratmann, dat achter sinen sülwern Bäker un de möre Swinsbrad gistern Middag gegen em fardig krägen hadd. Achim de hadd jo nu œwersten keinen Knisenack mihr unner de Kron von sinen Kruskopp, un den Ratmann sin säute lütte Flaßkopp satt dor jo ok nich in den Saal, so dat hei sin Räd dorœwer hadd vergäten kunnt, un so vermellt hei denn an den Kämmerling mit den Voßkopp, wat hei Dörchläuchten wat bringen ded, un dat was een Wunnerspill, dat was noch nie nich dor wäst, so lang' de Welt stunn, un dat kamm ok sacht nich wedder vör, so lang' de Welt stahn würd.
Dunn wull jo nu ok de Kämmerling mit den Voßkopp weiten, wat dat was, man Achim wir nich sonn Narr, dat hei em dat säd, hei säd man blot, wenn hei den Sack apen maken ded, denn müßt de Kämmerling dat up sin eigen Kopp nähmen, wo dat intwei gung un wenn Dörchläuchten em dat achterher bitterlich verœweln würd.
Dunn würd jo nu de Kämmerling mit den Voßkopp up eens grad so hell un nürig utseihn as de beiden Hatschierers buten vör dat grote Sloßdur. Dunn schickt hei den Lavkaien wedder ut den Saal rute, un as dei ut de Dör rute was, säd hei tau Achim, so dat kein Minsch wider dat hüren kunn: »Besorgen will ick dat woll, dat du bi Dörchläuchten vörlaten warst mit dinen Sack un
dat Wunnerstück dorin, man för nicks is nicks, un kein Hauhn kratzt ümsüs. Half afgäben möst du mi, wat Dörchläuchten di dorför giwwt.«
»Half weggäwen is dat all«, säd dunn Achim, »un wenn ick dat anner Halw weggäwen dau, denn bliwwt nicks nich för mi sülben nah, un denn bün ick jo dat Hauhn wäst, wat vergäws kratzt hett.«
»Na, denn helpt dat nich«, säd dunn de Kämmerling wedder, »denn möt ick mi dorin finnen un ditmal een œwriges daun un mit dat Halw von dat Halw vörleif nähmen. Einmal is ümmer dat ierst, un klagen kannst du denn nich, un denn kriggst du eben so väl as ick.«
Tau Wuurt kamen let de Kämmerling Achim dunn ok nich wider, stünn fuurtst ut sinen Armstauhl up un säd dunn tau Achim: »Nu willen wi man fuurtst nah Dörchläuchten sinen Medikus gahn un den fragen, wat Dörchläuchten dor ok nah upkratzt is un œwer din Wunnerspill œwerall sin darft un mag. Ahn den Medikus geiht dat nich, möst du weiten, de hett Dörchläuchten nu heil un ganz an 'n Band von wegen dat Zipperlein, dat ditmal nich aftrecken un nu all sörre söß Wochen em ümmer in de Mag scheiten will; all den Medikus sin Quäkentee helpt dor nich mihr tau.«
De Kämmerling gung jo nu mit Achim de ein grot Galerie lanke nah den annern Flœgel von dat Sloß rinne, un dor kemen sei jo nu ok richtig bi den Leibmedikus rinne, bi den Klistiersprüttenmeister un Schröppkoppenöllsten, de abslut ok Michel Klävenow'n sin Swiegersœhn hadd warden wullt, man so eklig afbluckt wir. De Medikus was jo nu ok ein von de rachgierigen, de nie nich naug kriegen kœnen un meinen, dat de leiw Herrgott un de gesamte Welt man blot üm ehrentwägt dort sünd, un de so binnenklauk sünd, de kœnen de Flöh hausten hüren.
Dörchläuchten sin Muk un Zipperlein was jo nu all johrenlang de Acker wäst, wo hei sin Aust von inführen ded, ahn Pacht tau betahlen. Bet Dato hadd hei Dörchläuchten noch ümmer in de fleigende Angst tau hollen verstahn, dat dat Zipperlein em in de Mag scheiten kunn un dat denn Matthäi am letzten mit em was. Hadd hei man Dörchläuchten den Brotkorf een bäten
höger hängt un em den välen Knisenack zabends verbaden hatt, denn so mücht Dörchläuchten sacht von sülben in Johr un Dag een halw Dutz Stein lichter worden sin un hadd kein Handdäukers tau sinen dicken Buk brukt hatt. Man hei let Dörchläuchten middags in de Mörbraden un zabends in den Knisenack wüten un walten, as hei Lust hadd, wenn Dörchläuchten morgens man up de nüchterne Mag un denn noch taum Frühstück de Quäkensupp drunk, de hei em sülben trechtkaken ded, wil dat kein anner verstunn as hei sülben, so säd hei taum wenigsten. Un wil Hochfürstliche Gnaden nu noch ümmer nah de Quäkensupp dat Zipperlein nah söß Wochen richtig wedder utsweit't hadd un de Doktor em in de beseggten Mörbradens un den beseggten Knisenack nie nich dat Wedderpart höll un em, as hei tauletzt noch ümmer dicker würd un sick in de Putsches dragen laten müßt, wenn hei ut dat Sloß rute wull, up de Naturalien tau sin Verlustierung brocht hadd, so stunn hei bi Dörchläuchten mächtig in Gunst un in Gnaden un kunn bi em dörchsetten, wat hei wull, un hadd sick all mennigen anseihnlichen Markschilling bi Dörchläuchten sülben makt – un bi annere Lüd, de an Dörchläuchten ranne wullen –, man dat Hochfürstliche Gnaden sülben dat för em bi den ollen riken Klävenow'n von wegen den sin säut lütt Dochter un de hunnertunföftig Morgen Acker un den Sößschäpelssack vull Kronendalers nich fardig kriegen kunnt hadd. Man nu hadd jo Dörchläuchten wedder dat Zipperlein, un dat ret em so in de Bein, dat hei nachts as een Oß bölken un dags as een jungen Hund günsen müßt. De oll Quäkensupp wull ditmal abslut nich bi em anslahn, so heit as hei sei ok tau sick namm un so väl duwwelt Ratschonen de Medikus em dor ok von inpumpt hadd, in 'n Sweit kamm hei nich un kunn hei nich kamen, de Mörbrad wull middags nich mihr runne un de Knisenack zabends nich. De Hamel mit de fif Bein, dat Katteiker mit den duwwelten Swanz tröcken nich mihr bi em, dat gesamte Naturalienkabinett wull em tauwedder warden. Hei kamm dags nich mihr von den eiken Rullstauhl runne, un wenn hei nachts mal dortau kamm, een Og tautaudaun, denn was dat doch kein Slap nich, denn was dat man sonn Drusen un Vör-sick-hen-Drusseln, un denn müßt hei ümmer so swor un trurig
drömen von sinen schönen swarten Urhingst, de sick unnen in sinen Marstall nu dat Spatt anstahn müßt, von sin hunnert schönen Fahlens in sin Wilden-Stauteri tau Dörp Pustekow, von de Sœgenhatz un de Schittereiherjagd üm den schönen Inselsee un den Sumpsee, wo hei jo nich mihre henkunn. Lagg hei œwersten in sinen Rullstauhl un kek den Barg von sinen dicken Buk an, denn günst hei man so still vör sick hen, wenn hei de Mœglichkeit bedenken ded, dat em nu dat verdammtige olle Zipperlein jedwer negste Stunn in de Mag scheiten kunn un dat em denn kein Minsch nich helpen kunn, kein Doktor nich un kein Aptheiker nich, un dat dat denn rein ut was mit all sin Herrlichkeit un dat schöne Regiment, dat hei von Gottes Gnaden nu all œwer Land Mäkelnborg so lang' in Freud un Fräden mit all sin Nahwers, de Hochfürstlichen Liebdens von Holstein, Pommern un de Mark, von sin eigen mäkelborgschen Herrn Vettern un sin eigen anarwten un anstammten Unnerdanen, Junker, Börger, Buer, gor nicks tau seggen, führt hadd un noch gor un gor tau giern ne lütt Stot lang länger führen ded; so olt was hei jo noch nich, wegen sin Johren hadd hei dat noch riklich twintig Sommers un twintig Winters dörchsetten kunnt, dat Hart was noch ümmer gesund un de Kopp noch ümmer so hell. Hei hadd all heimlich bi sick den Altor in de Domkirch vier witte Waßkerten för den iersten Sweitdruppen anlawt, de sick bi em wisen würd, glik väl up weckehr Städ an sinen Hochfürstlichen Leichnam, hei hadd sinen Medikus Himmel un Ierd verspraken, wenn hei em dit ein Mal man wedder dorvon afhülp. Hei hadd all vier Sünndag achter eenanner von de Kanzel för sick runner bäden laten un jedwermal einen güllen Rosenobel för sick denn in dat Armenbecken smiten laten, man utsweiten wull sick dat oll Zipperlein ditmal abslut nich, Sweit was dor nich, un Sweit wull dor nich kamen, un nu was hei all so wit, dat em de oll Quäkensupp so wedderstunn, hei müßt sick ümmer wörgen, so drad as de Medikus mit sinen Quäkenpott antreckt kamm. Nu kreg kein Minsch mihr ein gaud Wuurt von em, nich Dörchläuchten Mudder noch sin sœben Prinzen un Prinzessens, nich sin Kanzler noch sin Kämmerling mit den Voßkopp, nich Heiduck noch Lavkai.
Nu müßt allens up de Tehn gahn, wat üm Dörchläuchten un
bi em was, un lut üm em rümme spräken dürft keine Seel nich, denn schacht't hei sei dörch mit sinen Handstock ahn Gnad un Erbarmen, mit sin eigen Hand von sinen Rullstauhl ut, so gnatzig, wrœglich un gnäglich was hei nu worden.
Gistern noch hadd hei dat mit sonne Unrauh krägen un narens nich Rast un Rauh hatt. Sin beiden Heiducken hadden em rümmeführen müßt in den Rullstauhl, von den roden Saal in den blagen Saal, un von den witten in den güllen Saal un von den Ecksaal in dat Naturalienkabinett un denn wedder trügg; de beiden Heiducken kunnen dorvon nahseggen, de wiren dorbi in Sweit kamen, de hadden man orig so dräben, un dunn hadd Dörchläuchten sei mit sinen Handstock mächtig dörchjackst hatt in sinen gnädigsten Arger dorœwer, dat sei sweiten kunnen as Meihers in de Roggenaust un Stœkers in dat Arwtenfack un hei dat nich kunn, so giern as hei dat dan hadd un so väl Mäuh hei sick ok dortau gaww. Dörchläuchten Mudder hadd den heilen Dag dat Näsendauk nich von ehr Ogen weg hatt, un de sœben Prinzen un sœben Prinzessens hadd Dörchläuchten mitsamst ehr Ludimagisters baben in den einen Ecktorm inspunnen laten, Dörchläuchten hadd meint, wat sei noch lachen kunnt hadden, as sei gistern de grot Trepp dalstägen wiren, üm sick ünnen in den Sloßgoren tau verlustieren. Un gistern Abend noch was dat taum iersten Mal vörkamen, dunn hadd hei ok sinen eigen Leibmedikus nich schont, dunn was de Pin in de beiden groten Tehn up eens so scharp worden, dat Dörchläuchten vuller Wut utraupen hadd, hei kunn em stahlen warden, hei was wider nicks as een ollen Quacksalber un Vergäwer; wenn nu nich morgen in 'n Dag' Sweit nah de Quäkensupp kem, denn süll Gott em strafen, wenn Dörchläuchten je wedder einen Druppen von de verfluchte Jüch œwer sin Lippen namm, denn kunn de Leibmedikus för Dörchläuchten sintwegen tau den Schinner odder leiwersten glik tau den Deuwel gahn un den sin Grotmoder ehr öbbelst Feldscherer warden, hollen würd hei em nich, un de Ratmann Michel Klävenow hadd ganz recht, verdenken kunn Dörchläuchten dat denn den ollen riken Ratmann nich – so pflichtvergäten de Ratmann sick ok gegen Dörchläuchten sülben benahmen un bedragen hadd dörch dat Order, dat hei sick unnerstahn hadd, Dörchläuchten
tautauschicken up sin Vorsprak för den Medikus –, wenn Michel Klävenow sick sparren ded, sonn wantschapen ollen Klistiersprüttenmeister, de doch blot man nah Geld frigen ded un blot nah sinen Acker un sin Kronendalers ut was, taum Swiegersœhn antaunähmen. Dörchläuchten würd in desen Punkt nie wedder een starbendes Wuurt tau den Medikus sinen Gunsten an Michel Klävenow'n verlieren, sonn groten Esel de ok was un so notwennig dat ok wir, den ollen Lümmel von Ratmann, de doch sülben Obrigkeit wäsen wull un doch so för sick sülben up den Respekt ut was, dat hei sin eigen Näs vör Grotmaut nich mihr kennen ded, wil dat hei ein poor lausige Kronendalers sick anarwt un ein poor lausige oll Morgens Acker mit sin Fru sick anfrigt hadd un nu wedder Verdeinst dörch sin eselmäßige Dummheit in den Ratsstauhl kamen was un dor ok den Knop up den Büdel hadd, de Ogen eens richtig uptauknöpen œwer sin verfluchte Schülligkeit gegen Dörchläuchten un den gehürigen Respekt vör den angestammten Landesherrn. »Na täuw man!« hadd Hochfürstliche Gnaden noch seggt, »Klävenow kann man gaut paß gäben, den köp ick mi noch richtig in, lat unsen Herrgott mi man ierst in sin Langmaut wedder up de Bein stellt hebben, denn rück ick em sülben sacht noch up de Baud un wis em, wat ne Hark mit teihn Tinken is, denn ward dat Hauhn mang uns beiden plückt, un wenn denn nich dorbi de Swanzfeddern uträten warden, wenn ick ierst an tau plücken fang, denn will ick nicks nich seggt hebben.« Un dorbi hadd Dörchläuchten mit den Krückstock dörch de Luft haugt hatt, dat dat man orig so pfeifen ded un as hadd hei den würdigen Ratmann sinen Puckel all vör sick.
De oll wantschapen Medikus was grad dorbi un kakt de Quäkensupp eigenhännig taurecht mit Hederich, Kütick un Krusemünt för Dörchläuchten sin Frühstück, as de Kämmerling mit den Voßkopp un Achim mit sinen Sack up 'n Puckel bi em rinne kamm. Hei sach noch ganz œwerögt un ängstlich ut, so hadd hei sick gistern Abend verfihrt hatt œwer den Ümslag in Dörchläuchten sin Gnad gegen em sülben. Makt de Schröppkoppenöllst œwerst Ogen, as de Kämmerling em dat verkloren ded, wat Achim in sinen Sack för Dörchläuchten een Wunnerdiert
mitbrocht hadd, as noch nie nich dor wäsen was, so lang' de Welt stunn, un ok sacht nie nich vörkamen ded, so lang' de Welt stahn blew; de Gaus mit de vier Flünken, de Hamel mit de fif Bein un dat Katteiker mit den duwwelten Swanz in Dörchläuchten sin Naturalienkamer was dor gor nicks gegen, un utstoppt warden kunn dat ok.
Dunn würd jo nu de Leibmedikus up sin beiden Uhren mächtig hellhürig. Dit kem em tau Paß un slog em jo in as Hagel in de Finstern. Hei makt sin beiden Uhren so spitz as den Scheper sin Fix. Dit kunn jo för em nich bäter kamen. As Dörchläuchten den letzten Anfall hatt hadd, dunn hadd dat Katteiker mit den duwwelten Swanz em up annere Gedanken brocht hatt, grad so as de tweifarig Rehbuck, de Gaus mit de vier Flünken un de Hamel mit de fif Bein dat vörhen bi em tau Wäg' brocht hadden, dunn hadd jedwermal Dörchläuchten sick so deip in de Betrachtung von den unerforschlichen un wunderboren Naturgang versett't un versenkt hatt, sin eigen Natur hadd dordörch so tau seggen unverwohrens einen heilsamen Gnickpumps von achtertau krägen, dorœwer hadd sick dat Gebläut in em kalmiert, de Quäkensupp hadd Ruum krägen antausetten un dörchtauslahn; dunn was de Sweit kamen, emmerwis' un dörch drei Pœhlen dörch, dat Feewer wir weg wäst un de Pin; tau gliker Tit wiren Dörchläuchten sin groten Tehn, de all so grot un rot un blank wäst wiren as rip Kantappels, nah drei Dag' wedder tausamen schrümpt tau de natürliche Grött von utwussen Saubohnen, hadd Dörchläuchten sin Buk üm drei vulle Stein afnahmen, was de rechte Lust un Hœg an de Mörbradens un den Knisenack von sülben wedder kamen, hadd Dörchläuchten Mudder angenehme un ruhige Nachten hatt, hadden de sœben Prinzen un Prinzessens Braunschweiger Pumpernickels tau ehr Eierbier krägen un de beiden Ludimagisters hollannschen Kes up dat Herrenbrot, hadd Dörchläuchten wedder so hell uplachen kunnt, dat dat ünnen vör dat Sloß achter de heilige Blautskapell tau hüren wäst was, kort un gaut, was Dörchläuchten wedder so gnädig un lustig worden as een Heuspringer in 'n Klewer un mang de roden Räuben un 'n Mushingst in de vull Weitengarw. Slog dat ditmal wedder mit Achim sin Wunnerdiert bi
Dörchläuchten an, wull de Medikus dat denn ok wohrnähmen, dor was hei gaut för! Denn schüll Dörchläuchten em fuurtst taum Junker maken, un denn wull hei mal seihn, wat Michel Klävenow denn woll säd, wenn hei mit Dörchläuchten denn ankem un sin Meriken för sick föddern ded.
Dat schot den ollen wantschapen Medikus all so flink dörch den Kopp as ne Swœlk œwer den Soll, un dorup kek hei sick den Kämmerling, Achim un sinen Sack de Reig nah an mit grad sonn nürige Ogen as de Ilk den Duwenslag.
»Na, wat hest du denn in dinen Sack?« frog hei dunn Achim, »wat steckt denn dor för een grot Wunner in? Wis mi dat eens!«
»Je«, säd dunn œwerst Achim, »einmal apen maken dau ick dat man, terbräklich is dat, Land un Water is dat, dat tausam höllt; dat is nich Fisch un nich Fleisch un doch Fisch un Fleisch, dat möt in dat Water dot bliben, wenn dat dor rinne geiht, un verreckt up dat Land, wenn dat dor ruppe stiggt; dat kann ünnen in de Ierd nich läwen as Maddick un Ritworm un baben in de Luft ok nich as Willgaus un Schittereiher, dat is eins un doch twei un doch wedder nich eins un doch wedder nich twei. Wo dat intwei geiht, wenn dat apen makt ward, ihre Dörchläuchten dat mit sin eigen Ogen seihn hett, denn möt, de dat deit, ok nähmen, wat dornah kümmt.«
Na, as de wantschapen oll Medikus dat hüren ded, wat Achim säd, dunn schot em jo nu wedder ne Swœik dörch den Kopp, un dunn dacht hei bi sick, wenn dat so beschaffen is, as de seggt, denn is so wat ok noch nich dor wäsen, un denn kriggt hei dorför ok von Dörchläuchten eenen bannigen Hümpel Geld. An dat Geld möt ick ranne. Möller Appeln sin Jung hett mi man half afgäwen för dat Katteiker mit den duwwelten Swanz; den Lümmel dor will 'k dat Ganze afsnacken. Wo ward ick man den Kämmerling los, dat de dat nich hürt un nahsten dorvon nahseggt, tau trugen is em nich, eenen brandroden Voßkopp hett hei.
Na, dit was jo nu man een Spaß för den Medikus, den Kämmerling lostauwarden un Achim so lang' bi sick trügg tau behollen, üm sick mit den tau vereinboren. Hei würd up eens mächtig iernsthaft utseihn, läd den Finger an sin scharp Näs, kek baben nah de Deck ruppe, kek nahsten bedenklich in de Abeneck rinne,
un dunn säd hei: »Je, dat is all recht gaut, Kinnings, man Dörchläuchten is upstäds so gnatzig as een Kater, de sükt un nige Hoor kriggt. Mi is dat all recht, man wen weit, wat Dörchläuchten dat ok recht is un wat Dörchläuchten dortau ok upleggt is. Wenn dat nahsten nich so is, as Dörchläuchten sick dat denkt, denn mag ick de Nackensläg nich dorvon hebben. Einer müßt all ümmer hengahn un Dörchläuchten Mudder dat vermellen, de kann dat am besten bi Dörchläuchten anbringen, un denn kriegen wi den richtigen Bescheid. Ick för mine Perßon dau dat œwer nich, ick kann hier von de Quäkensupp nich af. Wo de anbrennt odder nich up 'n Klockenslag dor is, denn is de Deuwel in 'n Busch, so kettelhoorig as Dörchläuchten is.«
Dunn gung jo nu de Kämmerling mit den Voßkopp up den Medikus sinen Lim un säd, wat hei dat woll daun wull un Dörchläuchten Mudder dornah fragen. Dat was jo dat wenigst, den Deinst hadd hei jo; un dorup gung hei ok fuurtst weg mit sin Gewarw.
As de Medikus den Kämmerling mit den Voßkopp glücklich ut sin Stuw rute hadd, dunn verlür hei ok keinen Ogenblick un snackt Achim in den Kopp rinne, wat dat för ne grote Ihr was, de Achim nu entgegen gung, wat em dat woll nich in de Weig vörsungen was, dat hei noch mal eens Hochfürstliche Gnaden Og gegen Og un Mund gegen Mund gegenœwer stahn würd. Ne Frag was dat nich, Dörchläuchten Mudder würd sick dat nich nähmen laten un dat Wunnerdiert ok mit ehr Ogen anseihn un sick dat denn von em vertellen laten, woans hei dorbi kamen was, un dat was ok kein Frag nich, Dörchläuchten würd all sin sœben Prinzen mit ehr beiden Ludimagisters denn ok runne kamen laten, un de kreg hei denn ok all tau seihn, künn wäsen, dat denn de ein odder de annere denn ok noch ein Wuurt an em richten ded, un denn süll Achim ok jo un jo man nah sin eigen Räd seihn. To sonn grote Ihr kamm sonn Minsch as Achim so licht nich, dat süll hei man nich vergäten, un dat wüßt hei woll man noch nich, wat Achim de grote Ihr em denn verdanken ded. Hei, de Leibmedikus, was dat allein wäsen, de Dörchläuchten up de Naturalien brocht hadd, ahn em würd Dörchläuchten nie nich dorup kamen sin; hei, de Leibmedikus, hadd nu all de
Last un de Not dorvon, hei hadd all dat Utstoppen tau daun, all dat Utswäweln, Inpäkeln un Utrökern, dat de Fleigen dor kein Eier in drögen; afstöben müßt hei den Hamel mit de fif Bein un den tweifarigen Rehbuck Dag för Dag, süs hoorten sei doch; een anner Minschenhand vertrugt Dörchläuchten dat einmal nich an, dat süll Achim mal bedenken un nu ok vernünftig wäsen, sick an de grote Ihr, de hei entgegen gung, genäugen laten un em dat annere œwerlaten. Sei wullen nu half Part gahn, Achim süll all de Ihr hebben, un hei wull dat anner bäten nähmen, wat dor vielleicht för kamm. Väl lohnen würd dat œwerall nich, sonn Knicker as Dörchläuchten was; Möller Appeln sin Jung, de dat Katteiker mit den duwwelten Swanz brocht hadd, hadd dat ok dan. Achim schint em recht een bäten dickbläudig tau wäsen, dat hadd hei em up den iersten Blick anseihn, hei wull em nahst ok ümsünst dorför schröppen, so oft Achim sin Puls dat beseggen ded, dat Blautaftappen nödig bi em würd, un so oft hei Lust dortau hadd un Vergnäugen doran funn. Dorbi trock hei sin langhoorten Branen in de Högd, rührt Dörchläuchten sin Quäkensupp üm, de up 'n köppern Füerfatt vör em stunn, kek Achim un sinen Sack wedder nürig an, un mit sin spitzen Uhren un sin scharp Näs un sin groten Ogen let em dat liksterwelt as ne oll Ul, de nah ne Mus hen pliert, de eben ut ehr Lock rute krapen is.
Achim gung dat binah so, as dat sinen eigen ollen braven Swiegervadder, den Ratmann Klävenow, noch gahn wullt hadd, as Achim bi em sinen iersten Antrittsbesäuk noch maken wullt hadd, man in de Verlägenheit, in de em de Knisenack un de lütte säute Flaßkopp, de dunn grad wedder so quitschenrot würd, versett't hadd, dat rechte taustännige Wuurt nich finnen kunnt hadd – em wullen ok de Arm von 'n Liw dal fallen, un de Sack mit den Häkt un Voß up sinen Puckel was up een Hoor dalschaten, hadd hei nich noch tau rechter Tit un taum Glück doch noch fasthollen – taum Glück, segg ick, süs wir ut em sülben in 'n Läwen nicks wider worden, un denn hadd ick dese wohrhaftige Geschicht ok nich schriben kunnt –, so grätzt sick min leiw Achim œwer den ollen wantschapen un rachgierigen Medikus sin Utverschamtheit.
Dat sünd jo all wohre Schinners un Blautsugers hier in Dörchläuchten sin Sloß, säd dunn Achim tau sick un kek sick den Medikus ok mal eens scharp an; man de dor, dat is de dullst, de beiden dor buten vör dat grote Sloßdur un de Kämmerling mit den Voßkopp de wullen doch blot half von mi afhebben, œwersten de oll Swintrecker dor de föddert sick glik den heilen Hümpel Geld un will mi nicks wider as den Büdel laten. Sühst du, wo du büst? Nee, dit was jo œwer alle Gebühr. Wenn 't den sin Moder nich mit eenen Juden hollen hadd, denn so müßt dat sin Grotmoder dan hebben. Ih, züh mal eens, wull dat Küken in sin Pann hebben, ihre dat Ei leggt was, un den Braden an sin Spitt von de Kauh, de noch ierst kalwen süll! Dat Lork dat hadd em sinen säuten lütten Flaßkopp, bi den Achim nu in den Jumferndeinst stunn, för de Näs weg frigen wullt, de wantschapen oll Klistiersprüttenmeister de! Den hürt jo von Gotts un Rechtswägt so väl Schacht, dat hei nich krupen kunn un sick sülben Johr un Dag beplastern müßt, wull hei wedder heil warden. Achim würd so tau Sinn, as süll hei sinen Sack up de Städ dalsetten un den Medikus in sin eigen Stuw so dägt dorför afnüschen, dat em de Rippen vördwars tau sitten kemen, un wen weit, wat hei noch dan hadd, man dunn würd hei doran denken, wat denn dat Wunnerdiert in sinen Sack vonein un intwei gahn kunn; mœglich was dat jo ok, dat dat geschach, wenn hei nahst den Häkt un den Voß vör Dörchläuchten ut den Sack rute trecken süll, dat kunn jo all in den Sack unnerwägs vör sick gahn wäsen, weiten kunn Achim dat nich. Un dunn kamm Achim noch een Gedanken, un de was Annerbeulkenkind mit Dörchläuchten sinen Krückstock, man den behöll Achim för sick, utspräken ded hei sick nich. De oll Medikus würd œwersten ungedüllig, dat Achim nich fuurtst antwuurten ded un sick so lang besünn.
»Spaud di een bäten!« säd hei tau Achim, »besinn di nich twei lang twei breit! Dörch min Hänn' geiht dat doch tauletzt. De Naturalienkamer heww ick in Hänn'. Möller Appeln sin Jung hett för dat Katteiker mit den duwwelten Swanz ok nicks nahmen, de is so vernünftig wäst un hett sick an de Ihr genäugen laten, wist du nu in Gauden, odder wist du nich?«
Dunn hadd sick jo nu mitdes min leiw Achim richtig
besunnen un nickt mit sinen Kopp, as wull hei den Medikus tau Willen wäsen. Tit, sick uttauspräken, hadd hei ok nich wider, denn dunn gung mit eens de Dör wedder up, un de dor rinne kamm, dat was kein anner nich as de Kämmerling mit den Voßkopp. De grint sick œwer sin heil Voßgesicht un de Häktfreß, de dor unnen ansatt, un brocht nu dat Order, wat Achim un de Medikus nu man flink taumaken süllen un mit em nah den güllen Saal kamen, Dörchläuchten Mudder hadd dat Dörchläuchten vertellt, wat Achim för Hochfürstliche Gnaden in sinen Sack mitbrocht hadd, un nu kunn Dörchläuchten dat gor nich aftäuben, bet hei dat nige Wunnerdiert tau seihn kreg. In den güllen Saal dor wiren de meisten Finstern in un föll dat meiste Licht rinne, dor kunn Dörchläuchten sick am besten un deipsten in den unerforschlichen Naturgang versenken, dor wull Dörchläuchten sick dat nige Wunnerdiert dor eens up anseihn. De Heiducken mit den Rullstauhl hadden all Order, all de Hochfürstlichen Kinner mit ehr Ludimagisters süllen ok dortau dal kamen, un wat an den heilen Hofstaat in dat Sloß bummeln un bammeln ded, würd dörch den Löper nu befahlen, un Dörchläuchten Mudder würd sick dat ok nich nähmen laten. Man in Sweit lagg Dörchläuchten noch ümmer nich, süll de Kämmerling den Leibmedikus man seggen.
Na, dit was jo nu gaut. Dunn röp sick de Leibmedikus ein von Dörchläuchtens sin Trabanten buten von de grot Galerie rinne, de müßt den groten sülwern Pott, worin hei Dörchläuchten sin Quäkensupp trecht brugt hadd, tau Dörchläuchten sinen Mundkock nah de grot Hoffkœk dal drägen, dat de sei dor warm stellen un mit sin eigen Ogen dornah seihn süll, dat sei nich anbrennen ded, den Leckhonnig würd de Medikus nahsten mit sin eigen Hänn dortaudaun, de Klockenslag för Dörchläuchten was dat noch nich. Un dunn halt sick de Medikus sinen swarten Talar rute ut dat Schapp, stülpt sick sinen Helmstädter Dokterhaut up 'n Kopp, stök sick den Dokterring up den Vörfinger, un mitdes was ok de Kämmerling wedder dor, dei flink henlopen was, üm sick sinen saubersten Bradenrock antautrecken, all von wegen Dörchläuchten sin Kettelhoorigkeit un den unnerdänigsten Respekt. Un dunn nehmen sei jo nu beid Achim mit
sinen Sack in de Midd mang sick un peikten mit em af nah den güllen Saal hen, wo de välen Finsters un de beiden groten Wandspeigels in wiren, de von ünnen von den Fautbodden bet baben nah den Windelbœhn ruppe güngen, de Dörchläuchten sick eigens ut dat Welsche un achter de hogen Bargen her för sin swores Geld hadd kamen laten, üm sinen Hochfürstlichen Leichnam un vörut sin kranken Tehn un Enkels, œwerhaupt sinen gesamten ünnern Minschen, bäter observieren tau kœnen, wat hei vör sinen dicken Buk seindag' nich kunn, kamm dat verfluchtige Zipperlein un lagg hei in sinen eiken Rullstauhl vör Notanker. Was dat œwerst ne Pracht in den güllen Saal! Dunner Gnittstein noch mal tau, hadd dat œwersten dor blänkert an all de Ecken un Kanten in den hellen Sünnenschin von buten, as Achim mit sinen Sack rinne kamm. Man lang' Tit, sick tau besinnen, hadd hei nich, dunn würden mit eens de beiden Flœgeldören von den güllen Saal vör em wit upräten, un dunn kunn hei in den witten Saal rinne kiken, un dunn würden in den witten Saal ok noch een Poor duwwelte Flœgeldören wit apen räten, un dunn sach Achim nah den blagen Saal rinne, un dunn gungen deip achter in den blagen Saal noch een Poor Flœgeldören apen, un dunn kunn Achim dörch de hogen Finstern von den Ecksaal de Röwerdannen achter den Inselsee seihn. Herre du meins! Dat was jo woll een Vittel Wägs man blot bet nah den Ecksaal hen; Achim trugt sin eigen Ogen nich von wegen all den Staat un all de Pracht, de sick dor up einen Slag vör em upded. Herre du meines Läbens! dacht dunn Achim bi sick. Wenn du hier so dinen Haken so 'n lütt bäten mit anslahn kunnst, wenn du hier so mennigmal mitsamst Meriken Klävenow'n as din lütt Fru in- un utgahn dörben dedst, dat süll man gellen. Orig upstähnen müßt Achim in sick, as hei dunn tau sick sülben seggen müßt: »All wat nich is, is nich, man warden kann dat dorüm doch. Höger up!« – De Voß un de Häkt in den Sack up Achim sinen Puckel de säden œwer nicks, de legen noch so stillswigens in den Dreischäpelssack, as Achim sei bi den Inselsee herinne stäken hadd, un de Kämmerling un de Leibmedikus de stunnen ok bomstill bi Achim un räkenten sick dat nu woll beid inwennig ut, wo väl Markstücken för sei dor mœglicherwis bi affallen kunnen.
Dunn fung dat an, sick dor achter in den Ecksaal tau rögen, dunn kamm dat jo nu ranne, achter üm de Eck ut den Ecksaal sülben, ierst in den blagen Saal rinne un dor ok dörch, Kopp an Kopp un ein achter 'n annern, vörup Dörchläuchten sin beiden Löpers, un achter de beiden Löpers twei Hatschierers mit blanke Helbarden, un glik achter de kamm de swore eiken Rullstauhl mit Dörchläuchten sülben, de dor in lagg, slohwitte wullne Decken œwer sin kranken Fäut un sinen dicken Buk un ne witte Slapmütz bet œwer de swarten Branen, so dat nicks von em tau seihn was as de scharpen gragen Ogen un de vulle swarte Boort, de em œwer de Bost lagg, un de rechte Arm, wo hei den bewußten Krückstock in höll. Den Rullstauhl schöwen de beiden Heiducken, un een swor Stück Arbeit was dat, dat süll wohr wäsen. An de linke Sit von den Rullstauhl dor gung de Sloßhauptmann, un an de rechte Sit dor müßt jo nu Dörchläuchten Mudder gahn in ehr samten Släpkleed, un dat drog ehr ehr Hoffrölen nah. Achter de Heiducken, de den Rullstauhl schöwen, kemen œwersten Dörchläuchten sin sœben Prinzen un Prinzessens mit de Ludimagisters antreckt, un wen dunn noch all kem un von Dörchläuchten dortau befahlen was, dat lat ick ungeseggt, nödig wäsen deit dat nich.
As nu de Rullstauhl mit Dörchläuchten dörch den witten Saal dörch was, dunn stellten sick de beiden Löpers inwennig an de grot Flœgeldör von den güllen Saal up, de beiden Hatschierers blewen œwersten in den witten Saal an de sülwstige Dör stahn. De beiden Heiducken schöwen den Rullstauhl mit Dörchläuchten nah den güllen Saal sülben rinne un höllen dor midden in den Saal mit em still, un as sei dunn all richtig rinne wiren, Dörchläuchten Mudder un de Sloßhauptmann, de sœben Prinzen un de sœben Prinzessens samt de Ludimagisters un wat dor süs noch an bimmeln un bammeln ded, dunn röp Dörchläuchten mit sin helle Stimm ut sinen Rullstauhl rute: »Man flink de beiden Flœgeldören tau! Dat treckt hier so! Dat mi keiner mihr rinne un rute laten ward ahn min Heiten, un denn mal fuurtstens eenen recht weiken Armstauhl her för Allergnädigst Dörchläuchten Mudder, Hochfürstliche Gnaden, un denn her mit dat Wunnerdiert!«
Na, dunn würden jo nu de beiden Flœgeldören von de Löpers flink taumakt, dunn let dat Hoffrölen Dörchläuchten Mudder ehr Samtsläp fohren un sett't Dörchläuchten Mudder sick in den Armstauhl dal un stellten de Prinzen un Prinzessens, Fürstliche Gnaden un Liebden, sick nah ehr Öller achter Vadding un Mudding up, ne schöne Reig was dat, dat süll wedder wohr wäsen, œwersten smuck was sei ok, de ganze lange Reig, all as ut dat Ei pöllt, all ut Solt un Water tau geneiten.
Dunn mußt jo nu Achim mit sinen Sack vörträden. Fründlich segen Dörchläuchten sin gragen scharpen Ogen grad nich ut, as Achim dor rinne kek, dat kunn Achim nich seggen. Dörchläuchten hadd grad de Tähnen tausam bäten un sachting in sick rinne stähnt as een jungen Hund, de in 'n Swanz knäpen ward un dorüm günsen möt, un as Achim dorup den langen tagen Krückstock tau seihn kreg, de dags un nachts kein Rauh hebben süll, lagg hei nu ok fram un unschüllig as een Lamm up de wullen Decken in Dörchläuchten sin Hand, dunn wullen Achim de Knei in sin Pumpbücksen an tau bäwern fangen, dunn kreg hei dat mit de Himmelangst, dat dat Land un dat Water in sinen Sack mitdes gautwillig vonein gahn wäsen kunnen un wat dat denn woll för Schacht up sinen eigen Puckel rägen würd. Dat was ok noch nich, œwer warden kunn dat, Dörchläuchten dor vör em sach grad so ut, as wenn hei de Mann dorför was.
»Na, ward dat nu ball?« fohrt dunn Dörchläuchten up.
»Je«, säd dunn Achim un kek sick in den güllen Saal üm, »wenn ick sonn Disch hadd, dor mucht sick dat sacht bäter up hen- un upstellen laten.«
Dunn mußten de Heiducken einen von de Dischen in den güllen Saal rinne dragen un den vör Dörchläuchten sinen Rullstauhl henstellen, un as sei dat dan hadden, namm Achim vörsichtig sinen Sack von sin Schuller un stellt em up den Disch vör Dörchläuchten hen.
Dörchläuchten hadd sinen Kopp nu niglich upböhrt un kek sick den Sack an. »Läwt dat ok, un bitt dat ok?« frög hei Achim.
Dat de Häkt un de Voß noch läwen deden, dat hadd Achim woll markt, as hei den Sack up den Disch setten ded; de Voß hadd de Fahn un de Häkt hadd den Swanz noch rögen kunnt.
»Ja, läwen deit dat, un recht een bäten scharp biten kann dat ok. Man so, as dat läwt, kann dat nich biten, so scharp hett sick dat all fast bäten.«
»I, dit sall mi doch wunnern, wo mi dit verlangen ward«, säd dunn Dörchläuchten wedder, »denn treck em mal fuurtst de Bücksen af!«
Na, dunn makt jo nu ok Achim vörsichtig den Sack apen un trock den Häkt un den Voß rute, un dunn müßten jo nu ok Land un Water, üm em tau deinen, noch grad so fast tausam hollen, as sei dat in den Inselsee dan hadden.
Dunn kek sick Dörchläuchten dat an, un dunn gung dat as Sünnenschin œwer sin Ogen, un dorup röp hei: »Wohr is dat, so wat is noch nich dor wäsen un kümmt ok woll so licht nich wedder vör. Dit geiht noch œwer dat Katteiker mit den duwwelten Swanz un œwer den Hamel mit de fif Bein. Dit is een Fisch mit vier Bein un een Voß mit eenen Fischkopp. So wat hett min Vetter in Pommern Liebden nich uptauwisen, un min Öhme in Holstein ok nich. Utstoppen lett sick dat, un dat dat in min Naturalienkamer rinne hürt un rinne möt, dat versteiht sick von sülben. So wat kann allein man in min Land mäkelnborg vörkamen un sall tau een ewiges Angedenken för min Mäkelnborgschen Landskinner uphägt warden. – Mudder, kik mal eens, ick bidd di, hest du je so wat seihn, un hest du je so wat erläwt? Dor sall morgen in Dag' en visum repertum mit Tügenunnerschrift œwer upsett't warden, un dat will ick sülben mit unnerteiken, un denn sall de Kanzler dat as actum mit min Staatssiegel in dat fürstliche Archiv dallegen. Nee, so wat möt man mit sin eigen Ogen seihn hebben, wenn einer dat glöben sall. Kik mal eens, Mudder, wo de oll Voß noch ümmer mit de Fahn tillfäuten deit, un de oll Häkt de höllt jo rein so fast as de Slüter den Deif.«
Dorup let sick Dörchläuchten viermal üm den Disch in den Rullstauhl rümme führen, bekek sick den Häkt un den Voß von alle Ecken un Kanten un fot ok den Voß eigenhännig an den Start un den Häkt an de Keewen, üm sick dorvon tau œwertügen, dat dat de reine Natur un keinen nahmakten utlannschen Bedrog was. Un dunn mußt Achim vertellen, wo hei dat funnen un woans hei dorbi kamen was. Un as dunn Dörchläuchten
Mudder taugestahn hadd, wat sei so wat noch in ehr ganzes Läben nich afläwt un ok nich bi Königliche Majestäten, ehren allerdörchläuchtigsten un allergnädigsten Herrn Vadder, in Sloß Rosenborg in Kopenhagen nich tau seihn krägen hadd, un dorbi bereitwilligst taugaww, dat sonn wunnerboren Fall ok woll man in Land Mäkelnborg vörkamen kunn, dunn mußten de Prinzen un Prinzessens ok all ranne un nahst de Sloßhauptmann un dorup de beiden Ludimagisters, un de ein Ludimagister slog gehursamstlich de Hänn' œwer den Kopp tausam un röp: »Mirabile dictu«, un de anner Ludimagister slog ok de Hänn' œwer 'n Kopp tausamen, üm achter sinen Kollegen nich trügg tau stahn un in Dörchläuchten sin Ogen un Gnaden tau sinken, un röp ok up Latinsch: »Obstupuere omnes.« De Kämmerling mit den Voßkopp hadd all söß Markstücken säker in sin Fick, denn dat dit dreimal so väl lohnen müßt as dat Katteiker mit den duwwelten Swanz, dat stunn bi em nu fast, un de Medikus schult slusuhrig nah Dörchläuchten sin Slapmütz un Branen hen, wat sick dor nich viellicht all een Sweitdruppen bi Dörchläuchten mellen ded; dunn wull hei henlopen un den Quäkenpott halen un sick un de Quäken achterher all den Verdeinst un den Sweit sülben tauschriwen. Achim stunn œwer ganz still dor un sach dat sihr taufräden mit an, wo sei sick all hœgten œwer sin Wunnerdiert, œwer dat Land un Water, dat dor vör ehr sichtlichen Ogen up 'n Disch tausamen höll, œwer dat Wunnerspill, wo dat Katteiker mit den duwwelten Swanz, de Hamel mit de fif Bein un de tweifarig Rehbuck nicks nich gegen was. Hei was sihr taufräden mit sick sülwst; man dat hadd hei sinen braven ollen Swiegervadder woll günnt, dat de dat mit sin eigen Ogen sach, wat sin taukünftig Swiegersœhn, den hei gistern noch so recht een bäten unorig ut de Dör begleit't hadd, wat em sihr leid tau seggen ded, nu midden in den güllen Saal un dat hoge Sloß mit de välen Torms un kakelbunten Schotsteins stramm un stur as een richtigen Junker, den Kopp grad un de Bost rut, vör Dörchläuchten, Hochfürstliche Gnaden, vör Dörchläuchten Mudder in den Samtrock un de Släp un de Dochter von de Allerdörchläuchtigste Majestät von Dänemark was, vör all de sœben Prinzen un all de sœben Prinzessens stunn, un dat nich
Sloßhauptmann noch Heiduck un Löper sick dat unnerstahn darf, ok man mit den lütten Finger dor hen tau wisen, wo Meister Timmermann in Dörchläuchten sinen güllen Saal dat Lock laten hadd. Am leiwsten hadd hei dat œwer sinen eigen lütten säuten Flaßkopp günnt, dat sei an sin Sit mit em dor stunn un sick mit em so recht von Grund der Seelen freuen kunn œwer all de Herrlichkeit dor vör em, œwer all de vörnehme Bekanntschaft, de Achim nu makt hadd, un dat Achim nu sinen linken Faut all richtig in den besten Stegreip rinne hadd, üm sick höger up tau swenken. Wäst was dat bet Dato nich, wenn man dat nu nich würd, denn hadd hei kein Glück nich. Dunn föll em dat in, dat hei all sinen Lohn jo all vörweg fuurtgäwen hadd an de beiden Swintreckers, de dor bi em vör Dörchläuchten stunnen, un an de beiden annern dor buten vör dat grote Sloßdur, un dunn würd em dat achter in sin Görgel so wörgen, hei hadd giern tau Dörchläuchten seggt: »Mit Verlöw«, sick denn Dörchläuchten sinen langen tagen Krüzduurn eens herlangt un vörierst den wantschapen ollen Medikus un den rachgierigen Kämmerling mit den Voßkopp midden in den güllen Saal un vör Dörchläuchten sin eigen Ogen gehürig eens afkalascht.
Man den ollen Häkt den was dat jo woll nich gaut bekamen, dat hei so vör Dau un Dag' un up nüchtern Mag ut sin eigen Hus so ahn all Ümstänn' rute halt, in den drögen Möllersack stäken un so wit hersläpt was. De Pust mucht jo woll anfangen em knapp naug tau warden, de Keewen fungen an mächtig tau arbeiten, un dunn kunn hei jo woll nich anners, dunn jappt hei nah Luft up – un dunn was ok min leiw Voß von den Disch runne un dat up den hogen Wandspeigel los, den hei jo woll för ne apen Schnes in de Röwerdannen hollen ded. Bang! säd de oll Speigel un schot in dusend Schören in den güllen Saal rinne. »Huch!« schrigt Dörchläuchten Mudder, slog de beiden Hänn' œwer 'n Kopp tausam, föll ling un lang in den weiken Armstauhl trügg, von den sei upstahn was, üm Dörchläuchten tau Leiw dat nige Wunnerdiert tau bewunnern, un dor lagg sei so still, ehr beiden Hänn' vor ehr Ogen. »Huch!« schreg dunn ok dat Hoffrölen pflichtschülligst. »Huch!« schrigten dunn de sœben Prinzen un de sœben Prinzessens mitsamst ehr
Ludimagisters, un dunn gung dat wedder perdang! an de anner Sit von den Saal, un dat was de annere grote Wandspeigel, de dor in den güllen Saal unnen von den Fautbodden bet baben nah den Winnelbœhn ruppe gung. De Voß mucht jo woll in sin Angst den annern Speigel för een Stück von den Inselsee hollen hebben un hadd dor sick rinne störten un wegswemmen wullt, as hei sick so grausam in de Schnes irrt hadd. »Huch!« schrigten dunn ok de Medikus un de Kämmerling. Man de Sloßhauptmann kek sick wild üm un tog sinen Sabel ut de Scheid un sach so grimmig ut, as was de Voß een Isbor, de eigenst dortau kamen was, Dörchläuchten in sinen kläglichen Taustand een Leid antaudaun. Oewersten dunn was de Voß weg, rein as wegblast. Dunn würd dat up eens dodenstill in den güllen Saal, un all de Ogen keken sick üm un söchten un söchten nah den Voß, wo de afbläben wäsen kunn, man de was narens nich tau seihn, hier nich un dor nich, nich in de ein Eck un nich in de anner, un dunn keken all de Ogen noch ängstlicher nah Dörchläuchten un nah Dörchläuchten sinen langen tagen Krückstock, un dor was nich ein von sei all, de dunn nich up eens sinen Puckel jœken fäuhlen ded, utbenahmen Dörchläuchten Mudder, de noch ümmer ling un lang in den weiken Armstauhl lagg, de beiden Hänn' vör ehr Ogen, as was sei in Amidam follen.
De Krückstock blew œwerst so fram un unschüllig up de wullen Decken in Dörchläuchten sin Hand liggen as een Aulamm, dat noch kein Water nich dröwt hett. Dörchläuchten lagg ok so still dor, as was hei von den Schreck œwer sin schönen beiden Wandspeigels, de hei sick eigens ut dat Welsche hadd kamen laten, üm sick gelegentlich sinen ünnelsten Minschen eens tau beseihn, den hei von wegen sinen dicken Buk jo all sörre Johren nich mihr von baben tau hadd seihn kunnt, ok as Dörchläuchten Mudder beswögt un beswimt. Dat was hei œwersten nich, un wenn hei so still lagg, kein Glied, ok nich mal de Fingerspitzen an den Krückstock rögen ded un mit sin beiden kloren Ogen unner sin witt Slapmütz un sin swarten Branen up sin eigen Näsenspitz dalkiken ded un mit de Wimpern so väl twinkern ded, denn mucht dat jo woll sinen gauden Grund hebben. Un den hadd dat ok, denn an dat Buttenn von Dörchläuchten sin Näs dor hung een Sweitdruppen, so dick un so vull as ne Waßkirsch, un risselt sachting in sinen Snauzboort rinne. Hadd de oll wantschapen Medikus dat seihn, denn wir hei gewiß fuurtst nah den Quäkenpott rönnt, man den Medikus sin Ogen wiren as fastnagelt up den Handstock, em müchten jo woll all sin Sünden bifallen.
Wat Dörchläuchten nu daun kunn, dor sin Wandspeigels doran hadden glöben müßt, de so grot un schön wiren, so fein hadd sei Königliche Majestäten uns allergnädigst Herr Swiegervadder Liebden in Sloß Rosenborg nich, dat was den Medikus unklor, un hei markt dat ok nich, dat dat unner Dörchläuchten sin Slapmütz rund rümme mit so grote Sweitdruppen rute tau quellen anfung, as eenen richtigen Platzregen un Gewitterschur ümmer vörup gahn. De Kämmerling mit den Voßkopp langt sick œwer heimlich sülben nah sinen Puckel, as jœkt em dor wat, wat kratzt wäsen wull, un dat mucht jo ok woll mit Dörchläuchten sinen Handstock in Verbinnung stahn. Dörchläuchten œwer lagg dor so still un friedlich as een Engel in sinen Rullstauhl, schonst hei in gesunn' Dagen bi sonne Accidenzen den leibhaftigen Deuwel in 'n Nacken tau hebben pleggt. De Freud œwer dat nige Steckenpird för sin Naturalienkamer, de Oewerraschung, as de Häkt den Voß los let un de oll Voß von den Disch dor runne setten ded, un de Schreck, as sin schönen Wandspeigel, wo hei dat Studium an sinen ünnelsten Minschen allein noch an bedriben kunn, in sinen güllen Saal in dusend Granatstücken runner schot, de hadden dat jo woll vereint tau Gang' brocht, wat all den Medikus sin Quäkensupp abslut nich mihr tau Stauhl hadd bringen wullt, so instännigst, huldvollst un allergnädigst Dörchläuchten ok den wantschapen ollen Dokter dorüm bäden hadd. Gott sei Loff un Dank un Preis un Ihr in alle Ewigkeit, Amen! Dörchläuchten lagg in Sweit, Dörchläuchten gerauhten allergnädigst in Sweit tau liggen, un in wat för 'n Sweit! Dörchläuchten hadd eenen väl tau kloren un dörchsichtigen Kopp, üm nu ut dat Hüschen tau gahn un sick in Alteratschon tau setten un unœwerleggt un lichtfarig in den unerforschlichen Gang von sin hochfürstliche Natur tau gripen, un de mautwillig sülben in Rückslag tau versetten, dat hadd hei jo vör sin
leiwen Lannskinner, vör sin vierteihn Prinzen un Prinzessens, vör Dörchläuchten Mudder un den Herrgott sülben nie nich verantwuurten kunnt. Dat was ne Fäugung mit den Häkt un den Voß wäsen, ne seltsamliche un wunnerbore Tausamfäugung von baben, eigens für Dörchläuchten sülwst. Nu süllen ok söß Waßkarten up 'n Altor in den Dom, un de wull Dörchläuchten eigenhännig tauierst ansticken, so drad as sin eigen Fäut em wedder in dat olle Gotteshus rinne dragen kunnen. Nu süll ok de ierst, de em üm wat bed, nich umsüs bi em bäden hebben, wenn dat in minschliche Kräften stunn, Gott sei dusendmal Loff un Dank, Dörchläuchten lagg in Sweit. De grausame Pin was ut sin beiden Bein rein as weg hext, un dat schönste Däuwäder risselt em man ümmer so piplings üm dat Bukspeck un œwer Buknabel un Hartgrauw rümme.
Dat was noch ümmer dodenstill in den güllen Saal. Keiner wull tauierst de Mund updaun, sonn heiligen Schock hadden sei all ein miteenanner vör den lütten Hümpel unbrennt Asch, de dor up de witten wullen Decken vör Dörchläuchten lagg. Sei stunnen noch all bomstill un keken sick wild üm, de ein nah Dörchläuchten, de anner nah Dörchläuchten Mudder, de Kämmerling un Medikus, de sœben Prinzessens mit apen Münner nah den Häkt, de nu steindot was up den Disch un ok dat Mul sparrangelwit apen hadd, de Sloßhauptmann nah de Spitz von sinen Sabul, ob de ok scharp naug was, un de sœben Prinzen nah de Glasschören von de beiden Wandspeigels un den Voß, de all den Schaden anricht't hadd. Je, wo was de Voß, wo kunn de Voß Gott in der Welt einmal stäken? Rute kunn hei jo nich ut den güllen Saal, dor wäsen mußt hei noch, de Flœgeldören wiren jo tau, un de beiden Löpers stunnen dor jo noch vör, un een Lock was dor jo nich, wo hei hadd dörchwutschen künnt. All tausam stunnen sei so verbast dor, as hadden sei ein miteenanner den Kopp verluren, un Dörchläuchten Mudder lagg noch ümmer in den Armstauhl mit ehr beiden Hänn' vör de Ogen. Man wer uter Dörchläuchten den Kopp nich verluren un sin beiden Ogen wit apen hadd, dat was min leiw Achim. Den sin Ogen wiren grad so flink wäst as de Voß, de wüßt, wo de Voß afbläben was, un wenn hei den Voß sülwst ok nich mihr seihn kunn, so wüßt
hei doch, dat hei ünner Dörchläuchten Mudder ehren Samtrock satt, de Busch von den ollen Voß sin Fahn kek halfwägs ünner Dörchläuchten Mudder ehr Släp rute.
Dan warden mußt dor jo nu wat, un dat dat an em sülwst was un an keinen Minschen anners, nu wat tau daun, dat sach Achim woll in. Dunn kek Achim flink nah Dörchläuchten, un as hei dunn sach, wat Dörchläuchten em ok grad wollgefällig un sihr gnädig ankek, as wull hei Achim fragen, dunn so säd Achim: »Hollen tau Gnaden, Dörchläuchten, dan möt nu wat warden, ihre dat tau lat ward un de oll dœmlich Voß noch mihr Unheil anricht't. Sall ick dat man? Ick weit, wo de oll Voß nu afbläben is, de hett sick unner Dörchläuchten Mudder ehren Rock verkrapen: wenn hei man nich am Enn' noch driest naug ward un Dörchläuchten Mudder in de Waden bitt. Ick denk, ick lang em mi nu.«
Dunn krischt dat Hoffrölen up, as hadd ehr de Ap uphackt, höll ok ehr beiden Hänn' vör de Ogen un was ok säker ling un lang dalslahn, hadd de Sloßhauptmann nich flink tausprungen un sei in sin Arm upgräpen. Dunn huchten all de vierteihn Prinzen un Prinzessens up un slogen ehr Hänn' œwer den Kopp tausam. Dunn wullen de Kämmerling un de Medikus ok »Huch!« schrigen, man dat Huch blew vör Schreck in ehr Görgel stäken. Dunn wullen de beiden Ludimagisters wedder latinsch ansetten, man dat sei dat nich tau Schick kregen. Dörchläuchten kem œwerst dorœwer noch duller in 'n Sweit. Seggen ded hei œwer nicks un nickt blot mit den Kopp. Dunn sprung Achim nu tau, kreg minen leiwen Voß flink achter bi de Fahn fat't, tog em mit einen Ruck unner Dörchläuchten Mudder ehren Rock rute un swenkt em sick so lang' üm sinen eigen Kopp baben sick rümme, vör Dörchläuchten sin Ogen, bet de oll Voß ok so beswögt was, as Dörchläuchten Mudder in den weiken Armstauhl un dat Hofffrölen an den Sloßhauptmann sinen Bostkasten. Un as Achim den ollen Voß up dese Wis de Rücksichten bibröcht hadd, de hei Dörchläuchten Mudder schüllig was, dunn stök hei em flink in den Dreischäpelssack rinne, bünn den mit eenen duwwelten Wäwerknuppen tau un stellt den Sack mitsamst den Voß dorin vör Dörchläuchten up den Disch hen bi den dodigen Häkt, de dor noch lagg.
»So, dor is hei«, säd hei dunn tau Dörchläuchten.
Dorup kreg jo nu Dörchläuchten ok Wüürt. Hadd de nich gnädig utseihn, denn so sach hei nu gnädig ut, un dunn säd hei: »Sitt ok de Häkt un de Voß nich mihr tausam as een wundersamliches Naturspill, utstoppt warden sœlen sei doch un taum ewiges Angedenken in min Naturalienkamer rinne. Een visum repertum sall dor ok œwer upnahmen warden mit min eigen Pittschaft un Ünnerschrift, un dat sall de Kanzler in dat Archiv leggen, dat bün ick as Lannsvadder de Nahwelt schüllig. Wat den Medikus all sin Quäkensupp nich tau Stann bringen kunn, dat hett de Häkt un de Voß fardig brocht, ick ligg nu all œwer un œwer in Sweit, dat Zipperlein kann mi nu nich in de Mag scheiten, un Land Mäkelnborg löppt nu nich de grote Gefohr, sin Haupt tau verlieren. Un du kannst di nu ne Gnad utbidden«, sett't hei hentau un kek Achim fründlich an, »dat is nich mihr as in de Ordnung, dat dau ick nich mihr as giern un willig. Spräk di ut, wist du Geld, odder wat wist du?«
Dit was nu wedder Hochwater för den wantschapen ollen Medikus un den rachgierigen Kämmerling mit den Voßkopp ehr œwerslächtig Mœhl, de Stein föll sei tau gliker Tit von de Bost, un de sülwstig Nürigkeit dukt in de beiden Swintreckers tau gliker Tit wedder up.
»Födder föftig Mark!« flustert de Kämmerling mit den Voßkopp Achim tau.
De Medikus höll sin Hand vör sin Mund un säd sachting tau em: »Du kannst driest hunnert Mark föddern.«
Achim hadd sick all in den Medikus sin Stuw besunnen hatt, wat hei sick föddern wull, wo dat œwerall so wit kamm. Nu is de Tit, dacht hei bi sick, wo du tau wat kamen un, ahn afwiest tau warden, den Jumferndeinst bi den säuten lütten Flaßkopp in dat Hus mit de sœben Hirschen up den Mark gradœwer dat Rathus anträden kannst. Nu is de Tit, un wenn sei nu nich för di dor is, denn kümmt sei nie nich un kann ok nich kamen.
Dorup föt hei sick een Hart un tred för Dörchläuchten sinen Rullstauhl hen, so stramm un so stur, as hei dat mang de lübschen Landsknechten lihrt hadd, un dunn säd hei tau Dörchläuchten: »Wenn Dörchläuchten mi allergnädigst verlöwen ded, dat ick
mi wat utbidden darf, denn will ick mi unnertänigst fifuntwintig up 'n Puckel, un twors vieruntwintig dorvon mit grad sonn tagen Handstock verabreicht, as dor för Dörchläuchten up de witten wullen Decken liggt, utbäden hebben.«
Dunn schrigten all de vierteihn Prinzen un Prinzessens wedder »Huch!«, un den Kämmerling mit den Voßkopp un den Medikus fung dat an, gefährlichen dœmlich tau laten; de trugten ehr eigen Uhren nich, as sei dat hüren deden.
Dat einer sick ut eigen frien Stücken fifuntwintig för sinen eigen Puckel von sonne hochmögende Dörchläuchten, de nich giern Kirschen mit sick äten laten mucht un unnod mit sick spaßen let, wenn hei den Spaß nich allergnädigst sülben anfungen hadd, utbidden ded, dat was so wunderborlich as de Häkt un de Voß, de Hamel mit de fif Bein un dat Katteiker mit den duwwelten Swanz, dor kunn ok een Aktum œwer upnahmen un in dat allergnädigste Archiv dalleggt warden mit Hochfürstliche Gnaden sin allerdörchläuchtigstes Wapen un eigenhännigste Unnerschrift. Dor was all väl vörkamen in den güllen Saal in dat oll hoge Sloß mit de välen spitzen Torms un de kakelbunten Schotsteins, dor hadd de allergnädigste Majestät von Dänemark up eenen Läpel Supp un een Gericht Fisch bi Dörchläuchten tau Gast in säten un Knisenack in drunken, von de Hochfürstlichen Vettern un Öhmes Liebden von Pommern, Holstein un de Mark gor nich tau spräken, dor was Fackeldanz in danzt un Mummenschanz in dräben, dor hadden de Ambassadürers von den König von Engeland un Hispanien vör Dörchläuchten för gaut den Haut in afnähmen müßt, man so wat was dor nich in vörkamen un kamm dor jo woll ok nie nich wedder in vör. Dörchläuchten Mudder in ehren weiken Armstauhl kem dorœwer wedder tau sick un richt't sick vull up in den Stauhl; dat Hoffrölen besünn sick pflichtschülligst un kunn allein wedder up ehr Bein stahn, all de sœben Prinzessens reten ehr Münn' wedder sparrangelwit up as de dodige Häkt dor vör sei up den Disch, all de sœben Prinzens stöken ehr Fingers in de Mund un stellten sick up de Tehn, üm bäter kiken tau kœnen, de Sloßhauptmann stök sinen Sabul wedder in de Scheid, un de beiden Ludimagisters wüßten wedder nich, wat sei seggen süllen. Dörchläuchten sülwst
hadd ok dat Stillswigen krägen œwer Achim sin unerhürtes Anliggen; man hadd hei nich vörhen sweit't, so fung hei nu an tau sweiten, hei fäuhlt dat, wo dat Water em man ümmer so piplings von sinen gnädigsten Buknabel ut an de Weiken rümme lecken un an de beiden Bein daldriben ded, un wenn dat man so fuurt gung, hei ball unner sin wullen Decken swemmen kunn. Was hei nich gnädig wäst, so würd hei nu gnädig. Hei sach Achim verwunnert an un säd: »Besinn di! Ick heww di doch recht verstahn? Fifuntwintig up 'n Puckel süllen dat wäsen, un mit grad sonn langen tagen Handstock, as hier vör mi liggt? Hür mal, dor kann Rat tau warden, dat is dat allerwenigst, un wenn ick minen eigen Handstock dortau herleihnen sall.«
»Ja«, säd dunn Achim, »Dörchläuchten hett mi ganz recht verstahn, un vieruntwintig dorvon mit grad sonn langen un tagen Krüzduurn, as dor vör Dörchläuchten up de wullen Decken liggen deit, un denn ok dörch den Stadtslüter Piehl, de versteiht sick dorup, as hei mi sülben seggt hett; wo de mit gauden Willen henlangt, dor möt ümmer ierst Johr un Dag vergahn, ihre dor wedder Gras wassen sall. Wat de Kämmerling mit den roden Voßkopp dor is, de hett mi twors eben ierst anschünnen wullt, ick süll Dörchläuchten üm föftig Mark angahn, un de Medikus dor de wull mi anschünnen, hunnert Mark wir nich tau väl. Man hollen tau Gnaden, Dörchläuchten, ick bliw dorbi, wat ick seggt heww.«
Dunn kek Dörchläuchten den Medikus un den Kämmerling recht een bäten scharp an, un sin Hand fung up eens an, den Krückstock dor vör em recht een bäten fast antaufaten.
»Du büst woll rein up den Puckel nich klauk«, säd hei tau Achim, »du weitst woll nich, wat du födderst. Wenn du den Stadtslüter Piehlen in de Hänn' fallen deist mit sonn Handstock as desen«, un dorbi böhrt Dörchläuchten den langen Krückstock eens up, »denn wardst du bet an din selig Enn' taum Krœpel slahn. Besinn di, ihre ick ja seggen dau. Ick segg unnod ja tau din Anliggen; heww ick œwersten ierst einmal ja seggt, denn nähm ick dat nich wedder trügg, un denn ward dor ok wat ut, segg ick di.«
»Ick heww mi all besunnen in den Medikus sin Stuw dor,
wat ick mi för 'n Lohn utbidden wull, wo dat œwerall so wit bi Dörchläuchten kamen süll. Woll œwerleggt is dat von mi, un nahmen warden möt dat, as dat kümmt. All wat nich is, is nich, œwerst warden kann dat dorüm doch. An Kœnen is 't gelegen, un dat Kœnen is nu an Dörchläuchten.«
»Na, denn möst du dinen Willen hebben«, säd dunn Dörchläuchten wedder, »ick hadd dat bäter mit di in 'n Sinn. Sall ick di fuurtstens mit de Order nach Slüter Piehlen henschicken, odder wist du di nich leiwerst ierst een bäten vernüchtern? Ick kann di gor nich seggen, wat mi din schiere junge Puckel jammern deit. Ick weit, wat Piehl dorin leisten kann, du hest dor man kein Ahnung von. Ick heww Piehlen sülwst vör den Posten bi den Güstrowschen Rat in Vörslag brocht von wegen de Grundsätzen, de Piehl hett, un de säkern Grundlagen, de Piehl leggen deit. Mät mi man nahsten de Schuld nich bi von wegen dinen eigen Unverstand.«
»Nee, dat will 'k ok nich daun«, säd dunn Achim, »man wenn de fifuntwintig min Lohn wäsen sœlen, as Dörchläuchten mi dat nu gnädigst tauseggt hett, denn stahn de iersten vieruntwintig mi nich mihr tau, de sünd all verseggt un vörweggäben von mi, dor hebben sick anner Lüd all in deilt, de möten tau ehr Recht kamen; min Wuurt holl ick, un bedreigen will 'k sei dor nich üm. Ick hadd sei giern mihr günnt, man Mat möt hollen warden, un wenn dat ok noch so gaut is; süs hadd ick den Medikus sinen Willen dan un hunnert un einen von Dörchläuchten föddert.«
Dunn würd jo nu Dörchläuchten up eins mächtig hellhürig. »I, dat ward jo ümmer bunter«, säd hei, »dor kann ick mi nich ut vernähmen. In 'n vörut verseggt? Woans, un an wecken?«
»Je«, säd dunn Achim, »de ein Hälft von den Lohn, de för mi von den Häkt un den Voß affallen kunn, de hebben mi de beiden Hatschierers richtig afsnackt, de buten vör dat Sloßdur Wach stahn daun, de steiht nu een vulles Dutz tau, un dor kœnen sei sick jo nu as gaude Frünn' in deilen. Anners rinlaten in dat Sloß wullen sei mi nich, un denn hadd ick mit minen Häkt un Voß man driest wedder ümkihren künnt, wo ick herkamen bün, un hadd Dörchläuchten dat Wunnerdiert in deses Läben woll nich tau seihn krägen hatt.«
»Dat di de Drauß halt!« fohrt dunn Dörchläuchten up, »denn wir ick jo ok nich in Sweit kamen! Na, täuw man, dor will 'k sülwst mit bi wäsen, wenn de afleddert warden. Sœlen de Rackers sick œwer för gnädigste Straf bedanken un dorvon nahseggen kœnen. I, dit kann mi gefallen!«
»Je«, fung dunn Achim wedder an, »un dat anner Dutz, wat dat tweit is, dat steiht mi ok nich mihr tau, dat hett mi de Kämmerling mit den Voßkopp un de Häktfreß un de oll wantschapen Leibmedikus dor afsnurrt, de möten sick dor nu üm verdragen. Wat de Medikus is, de wull eigentlich dat Ganze hebben, man dat hei mi nich de Tit let, em dat tau verkloren, dat blot noch ein vull Viertel för em nah was.«
»Ji sid jo wohre Swintreckers!« towt dunn Dörchläuchten los un kek sick wild nah den Medikus un den Kämmerling mit den Voßkopp üm. Man wo was min leiw Kämmerling un min leiw Medikus? De wir beid mitdes een helles Licht upgahn, de hadden keinen Ogenblick Tit nich hatt un sick sachting up de Tehn ut den güllen Saal dörch de ein Sidendör rute släken, wo sei mit Achim rinne kamen wiren, de hadden ehr eigen groten Wandspeigels von Dörchläuchten sin Gnad mit ehr eigen Köpp inrönnt un wiren nu wegwutscht as vörhen de Voß, de dor nu up den Disch in den Sack lagg, ünner Dörchläuchten Mudder ehr samten Släpkleed. Man helpen ded sei dat nich, Dörchläuchten sett't sei fuurtst sin beiden Löpers up de Spör mit de Order, sei beid fuurtst fasttaunähmen un baben in den Ecktorm tau smiten. Dörchläuchten wull sülwst mit dorbi wäsen, so drad as hei stahn un gahn kunn; ehr Recht süll sei dörch Slüter Piehlen warden, odder hei wull nie wedder einen Druppen Knisenack œwer sin Tung nähmen.
Dörchläuchten Mudder mußt een drög Handdauk halen laten, in sonn grausamen Sweit lagg Dörchläuchten all, de Slapmütz mit den Hermelinrand was as in lauwarm Water stippt, un dor was Gott nich naug för tau danken. Up ehr allerdörchläuchtigsten Knei wull Dörchläuchten Mudder ehren Herrgott de Ihr dorför andaun, nu dat ehr wedder ruhige un angenehme Nachten in Utsicht stunnen.
»Na, un nu?« säd Dörchläuchten, as de Löpers up 'n Draff
un dat Handdauk brocht was un hei sick sülben een bäten verpust't hadd, »ein Slag is nu noch von de fifuntwintig œwrig, wen steiht de denn tau? Is de ok all verseggt?«
»Hollen tau Gnaden«, säd dunn Achim, »de is noch nich verseggt, un den will 'k mi för mi sülben unnerdänigst utbäden hebben. Deilen lett sick de Slag nich, wenn einer keinen widern Anhang in de Welt hett as sick sülwst, kann hei ok œwerdragen warden up Kind un Kindskind. Hei kann nich mit 'n Slüter slahn warden un ok nich mit 'n Stock, de kann man slahn warden mit Isen un Stahl, dor hürt een Swert tau un ne Dörchläuchtige Hand. Ick stah bi Meriken Klävenow'n in den Jumferndeinst, man een Junker mot dat wäsen, den sei nimmt, anners will ehr brav oll Vadder dat nich. All wat nich is, is nich, man warden kann dat dorüm doch. Dörchläuchten kann einen Kopp körter maken laten, man Dörchläuchten kann ok einen Kopp höger upsetten. An Kœnen is 't gelegen, un dat Kœnen mit sonn Slag, dat steiht allein bi Dörchläuchten. De Stahl un dat Isen steckt dor in den Sloßhauptmann sin Scheid. Ob nu min Kopp runner sall odder œwersten ob dor einen höger up sall, dat steiht in Dörchläuchten sin Gunst. Dat ein odder dat anner! Von den lütten säuten Flaßkopp in dat Hus mit de sœben Hirschen kann ick nich laten, ick heww mi einmal bi ehr in den Deinst gäben, un wenn 'k för ehr in den Dod gahn sall. Dat Daun un Laten is nu bi Dörchläuchten, un hier is ünnerdänigst min Kopp. Ick will ünnerdänigst üm den fifuntwintigsten Slag bäden hebben.«
Dunn würd dat nu jo wedder dodenstill in den güllen Saal. Dörchläuchten Mudder säd nicks, de hadd naug tau daun, man den gottgesägenten Sweit von Dörchläuchten sin Stirn mit dat Handdauk aftauwischen; de sœben Prinzessens säden nicks un höllen noch ümmer de Mund wit apen, de sœben Prinzen säden ok nicks un hadden noch ümmer de Fingers in de Mund, dat Hoffrölen un de Sloßhauptmann stunnen ok dodenstill dor, man dat sei all vull Erwartung up Dörchläuchten un Achim keken.
Dörchläuchten hadd jo nu œwer all den Gottessegen von Sweit doch nich de Besinnung verluren. Dörchläuchten hadd eenen kloren Kopp un nie dat Unheil hatt, up sinen dörchläuchtigsten Kopp tau fallen. Dörchläuchten besunn sick, dat de
Ratmann Michel Klävenow, de em de utverschamte Order von wegen den Medikus dörch sinen eigen Kämmerling tautauschicken wagt hadd, den mächtigen Schinken noch bi em in de Päk liggen hadd un dat dat een recht spiliges Hauhn was, dat tüschen em un den Ratmann plückt wäsen wull. Dörchläuchten besünn sick, up wat hei bi sick sülwst verspraken hadd, as hei den iersten gottgesegenten Sweitdruppen an sinen hochfürstlichen Näsenzippel frot worden was. Wat Dörchläuchten still in sick rinne versprok, dat was em noch ümmer so heilig wäst, as wat hei lut un drüdd Lüd gegenœwer ut sick rute gaww. Dörchläuchten föllen Michel Klävenow'n sin hunnertföftig Morgen Acker un sin Sößschäpelssack vull Kronendalers bi, un dat, wenn hei den Minschendeig, de dor vör em up de Knei lagg, in den Backaben schuwen un mitsamst Meriken Klävenow'n dor eenen Tweiback ut maken ded, dat kein powern frischbackten Junker würd, för den hei sick nahst tau schämen nödig hadd un de em up sin eigen Tasch liggen würd, un as dunn de smucke Kruskopp dor vör em so ihrenfast un furchtlos mit sin groten blagen Ogen in sin eigen scharpen Ogen sach as een geburnen Eddelmann, dunn stunn ok de Entsluß bi Dörchläuchten fast, un dunn säd hei tau Achim:
»Ick wull, dat ick acht Jungs hadd un dat du de Öllst dorvon wirst. Wat läwt, dat läwt, un wat dot is, dat is dot. De Kämmerling un de Medikus de sünd nu beid dot för mi as min beiden groten Wandspeigels, de dor nu in Schören tausam stört't sünd, un as de oll Häkt, de dor nu dot vör mi up minen Disch liggt. Ick kann Gunst gäben, un ick kann Gunst nähmen, dorför bün ick von Gott sin Gnaden. Wat för mi dot is, is un bliwwt för mi dot, wedder lebendig maken kann ick nich, un wenn ick mi all de Kronen von de gesamte Welt tau min eigen up den Kopp setten ded. Dat wir jammerschad, wenn ick di nu den Kopp afslahn laten wull, wil dat ick em nich wedder upsetten kann. Man an Kœnen is 't gelegen, as du sülwst seggst. Wat ick kann, dat kann ick, un wat ick will, dat will ick, un den will 'k ierst seihn, de mi dat wehren will, un wenn dat Kaiser un Reich was mit all min Vettern, de Kurfürsten Liebden. Man wat dot is, is dot un kann nich mihr. De Häkt dor is dot un
rögt sick nich mihr, man de Voß de läwt noch, de rögt sick noch in sinen Sack. Dorüm sall de Voß nu ok nich utstoppt warden
,
un wedder in de Röwerdannen rinne un in sin vulle Friheit tau sin eigen Lust un Leed. Den Voß verdank ick dat taunegst, dat ick in Sweit kamen bün, un den Voß verdankst du dat, dat du hier vör mi up de Knei liggst un üm dinen fifuntwintigsten Slag biddst, un den fifuntwintigsten Slag, de sick nich deilen lett, kann hei sick ok up Kinner un Kindskinner verarben, den sast du von mi hebben, wil ick em di einmal tauseggt heww, heww ick dat ok nich vörut seihn kunnt, woans dat meint was. Un dat Michel Klävenow sick fäugen sall, dor bün ick di gaut för, den nähm ick sülwst in de Behandlung, man ierst möt ick wedder richtig up min beiden Fäut stahn.«
Dorup müßt jo nu de Sloßhauptmann sinen Sabul wedder ut de Scheid trecken, un dunn namm Dörchläuchten den Sabul un läd den up Achim sinen Kopp, un dunn röp hei lut dörch den güllen Saal: »In'n Namen Gottes un mit min eigen allergnädigstes Gautheiten, stah up, Junker von Voß! Din Globen hett di hulpen, un den Voß sast du as din adlig Wapen hebben. Un nu kannst du hengahn mit den Sloßhauptmann un di in min Rüstkamer Sabul un Sporn utsäuken, un denn gah hen nah minen Hofsnider un lat di nige Pumpbücksen un wat süs dortau hürt, anmäten, un dat kein Minsch sick dat unnersteiht un ein Wuurt dorvon verluden lett, wat hier vörgahn is, bet ick sülben dat verlöwen dau. Ick möt nu hen un gehürig utsweiten. Kumm, Mudder!«
Na, dunn würden de Flœgeldören von den güllen Saal wedder wit upmakt, dunn let sick Dörchläuchten in sinen Rullstauhl dörch den witten, blagen un Ecksaal nah sin eigen Slapstuw wedder in sinen Rullstauhl trügg schuben, dor würden Warmkruken in sin Bedd leggt un heit Stein tenzen Fäuten, un dor sweit't hei sick denn nu ok drei Dag' un drei Nachten so von Grund der Seelen ut, dat de Engel in 'n Himmel sick man dorœwer freuen kunnen. Un as de drüdd Nacht vörœwer was, dunn wiren Dörchläuchten sin Tehn wedder so lütt as utwussen Saubohnen, dunn hadden Dörchläuchten sin allergnädigsten Fäut so väl Kalk utsmäten, dor kunn een heil Fack mit utmuert warden, ahn dat hei ierst löscht tau warden brukt. Dunn hadd
Dörchläuchten vull fif Stein von sin Gewicht verluren un kunn in sin groten Samtstäwel an twei Krückstöcken in den Ecksaal rümme gahn un an de hogen Finstern œwer den Inselsee nah de Röwerdannen un den Primer rœwer kiken. Dunn fungen de Knisenack un de Mörbrad wedder an em tau smecken, dunn dacht hei an de Mœglichkeit, noch tau Harwst up sinen swarten Urhingst nah sin grot Wilden-Stauteri bi Dörp Pustekow un up de Schittereiherjagd üm den Inselsee tau riden, un dunn hadd Dörchläuchten Mudder de ruhigsten un angenehmsten Nachten von de Welt. Un as dat dunn vierteihn Dag' her was, dunn kunn Dörchläuchten wedder ahn alle Stöcken gahn, dunn was hei as nidgeburen un as een Vagel, de von Telgen tau Telgen flüggt. Oewerst Wuurt hollen ded hei, hadd hei dat ok man in sick sülwst rinne verspraken. Sin ierst Gang was nah de Domkirch, un dor stickt hei eigenhännig de söß twölfpünnigen Waßkerten an, de hei dunn noch in sin grausame Pin, as hei nich taum Sweiten kamen kunn, den Altor anlawt hadd, un as hei nahst ut de Kirch wedder rute gung, dunn läd hei drei Rosenobels in dat Armenbecken, un Dörchläuchten Mudder, de mit em gahn was, de let sick ok nich lumpen un smet twei in.
Mitdes hadd jo nu Achim so lang' bi den Sloßhauptmann in Quartier lägen up dat Sloß, nu was de Hoffsnider mit de nigen Pumpbücksen un wat dor süs noch tauhüren ded, fix un fardig worden, un kunn jo nu von wegen den Ratmann Michel Klävenow un den Jumferndeinst all, wat noch wider nödig was, vör sick gahn. Vergäten hadd Dörchläuchten dat nich. Hei kunn man blot noch ümmer sin groten Ritstäwel mit de güllen Sporen nich ankriegen, de drückten em noch ümmer een bäten œwer de Ballen un den Spann. Oewergäben lang' wohren ded dat œwersten denn doch nich, dunn kunn hei dat wedder, un dunn kreg Achim de Order, sick prat tau hollen. Dörchläuchten wull sülben in höchsteigene Perßon mit Achim nah den ollen riken Kamerarivus un Ratmann hen, un denn wull hei mal mit sin eigen Ogen seihn un mit sin eigen Uhren hüren, wat Michel Klävenow denn sick tau seggen unnerstahn ded. Sinen Krückstock würd hei up all un jedwen Fall mitnähmen, un denn wull hei œwer ok sin Wedderhoorigkeit glatt striegeln un mal eens wedder een
Exempel upsetten, wo sick de gesamte œwerböstige Magistrat von Güstrow un de wedderdänsche un steinpöttige Rat von Rostock un all de lütten annern Sniders, de ehr eigen Älen dalslaken hadden, sick een Bispill an nähmen kunnen. Läwen ded hei noch, un dat Zipperlein was em noch nich in de Mag schaten, nee, ditmal noch nich, Gott sei dusendmal Loff un Dank. Utsichten up ein Minorennenregiment was dor nu nich. Dörchläuchten kunn nu hunnert Johr olt warden, hadd de nige Medikus seggt, den hei sick nu ut Helmstädt verschräben hadd un de vörgistern Abend ierst ankamen was, wenn Dörchläuchten sick sülwst man mit den Knisenack een lütt bäten dornah hadd. Von Quäkensupp was nu gor kein Räd nich mihr bi em. Tätigkeit, de nie vermöden ded, hadd de nige Medikus seggt, un denn väl Bewägung in de frische apenbore Luft, un dat stimmt mit Dörchläuchten sin Ansichten ganz œwerein. Wull Dörchläuchten sick œwerst nu ok Bewägung dornah maken, nu dat hei fif Stein los was un de swart Urhingst sin Gewicht wedder dragen kunn! Un wer den swarten Urhingst mit einen Schenkeldruck œwer den deipsten Graben tau bringen dœgen ded, de döggt dor ok sacht tau, sonn Krippensetter von Ratmann up ne einfache Trens un Kapptom tau riden un em nah Gautdünken rechtsch un linksch paßgahn tau laten.
Was dat œwer een Staat, as nu de Dag endlich kamm, wo Dörchläuchten dat Hauhn mit Michel Klävenow'n plücken un sinen nigen Junker von Voß tau gliker Tit tau den säuten lütten Flaßkopp, bi de hei noch ümmer friwillig in den Jumferndeinst stunn, un de hunnertföftig Morgen Acker un den Sößschäpelssack vull Kronendaler, de Meriken mal arwen süll, verhelpen wull. Let dat den nigen Junker von Voß œwersten einmal smuck in den nigen Kremphaut mit de witt Fedder, in de nigen Ritstäwel mit de blanken Sporen, in de nigen hellblagen Pumpbücksen un all dat anner, wat dor noch tauhüren ded un wat Dörchläuchten sin Hoffsnider em dortau hadd anmäten mußt, mit de Plemp an de Sit un de witten leddern Stulphannschen up de Fust. Wetter noch mal tau, was dat een Pomp, as nu Dörchläuchten in sinen Hertogshaut mit den groten Demantstein un de Schittereiherfedder dor an de grot Sloßtrepp runner un up
den groten swarten Urhingst steg un as dunn de Hoffkanzler un de Sloßhauptmann, de Stallmeister un de Jägermeister ok tau Pird stegen un de nige Junker von Voß, flink as een Vagel, in den Sadel von den gälen Hingst mit de witten Mähnen sprung, den Dörchläuchten eigens ut Dörchläuchten sin grot Pustekowsch Fahlenkoppel för Achim taum Präsent halen laten un Achim sick sülben unner Dörchläuchten sinen Stallmeister sin Upsicht in de Tit hadd tauriden müßt, dormit hei ok sadelfast würd, as dat eenen Junker taustunn, den Dörchläuchten üm sick dulden kunn. Dörchläuchten Mudder stunn baben up de grot Galerie mit ehr sœben Prinzen un sœben Prinzessens un kek allergnädigst tau, un as dunn Dörchläuchten sinen besten Kußhand nah baben för Dörchläuchten Mudder ruppe smäten hadd, dunn würd dat grot Sloßdur sparrangelwit upräten, dunn mußten de beiden Löpers mit ehr Hunnpitschen vörup, wunkt Dörchläuchten Achim an sin linke Sit, de Hoffkanzler un de Sloßhauptmann, de Jägermeister un de Stallmeister slöten sick twei un twei achteran, un denn kemen noch vier Trabanten tau Pird achterher, un dunn reden sei œwer de Sloßbrügg un den Sloßplatz dörch de Domstrat nah den Mark sülben ruppe un dat ok fuurtst vör dat Hus mit de sœben Hirschen. Dor höll Dörchläuchten still un schickt den einen Löper rinne un let den riken ollen Ratmann seggen, hei süll mal flink, so as hei gung un stunn, rute kamen, Dörchläuchten was dor in höchsteigenster Perßon un wull man blot ein Wuurt mit em räden.
Dunn würden all de Finstern in all de Hüser rund üm den Mark rümme up eins upräten, un all de Köpp, de in de Hüser wiren, Männleins un Fräuleins, Jung un Olt, Lütt un Grot, Herr un Knecht, Fru un Magd, Meister un Gesell, keken ut all de Finstern rut, brandniglich nah den Mark ruppe un nah Dörchläuchten un nah dat Hus mit de sœben Gäwels hen. Un in dat Rathus gradœwer würd een Finster upräten, un dor kek de Ziktorivus Civitatis rute, un ut ein Luk von den Rathusentorm, dat was jo woll de Stadtslüter Piehl, de dor rute sach. Un wat nich in de Hüser was, dat stunn vör de Dören up den Süll odder löp up eenen Hümpel tausam, un dor sei kein Finstern uptauriten hadden, so reten sei de Ogen wit apen un frogen einanner: »Wat
is dit, wat heit dit, wat bedüdt dit, wat hett dit up sick, wat kann Dörchläuchten einmal bi Michel Klävenow'n willen?« Un ut de Glevinerstrat un de Hollstrat un ut de Engstrat un de Mœhlenstrat kamm, wat man Bein hadd, ranne tau lopen un wullen sick dat ok nich entgahn laten. Un achter de Parrkirch un dat Rathus rümme rönnten weck ranne un schregen: »Wotaunäben is dat Für?« De ollen Frugens hadden dat am hildsten, un de Lihrburßen un de Jungs de hadden dat am ludsten. De juchten orig up: »Kik eens, kik, Dörchläuchten is wedder dor! Hurrah, Dörchläuchten sitt wedder up den swarten Urhingst!«, so dat Dörchläuchten dorœwer de Lus œwer de Läwer lep, hei sick in 'n Sadel ümdreigen, nah sei scharp henkiken, sei mit de Fust draugen un mit sin grawe Stimm tauraupen ded, dat dat bet achter dat Rathus tau hüren was: »Zilentium, ji Slüngels dor hinnen, odder ick schick juch twei von min Trabanten up den gottlosen Hals!« Un dunn würd dat halfwägs still up den Mark, man dat dat noch summen ded as een Immenswarm.
Wohr was dat, de Kamerarivus un Ratmann Michel Klävenow was all von sin kindlichen Johren an gefährlichen grotmäudig wäst, de Kronendalers bölkten em so lut ut sinen Hals rute, hei was all dof up dat ein Uhr dorvon worden, un wenn hei achter sinen sülwern Bäker mit den hispanischen Säutwin satt, denn namm hei dor gor nicks för un kunn so groff warden as een affägten Risbessen un Bohnenstroh. Achter den sülwern Bäker hadd hei jo nu grad dunn säten hatt, as Dörchläuchten den Kämmerling em tauschicken ded von wegen den Medikus un sinen säuten lütten Flaßkopp von Meriken un hei den Kämmerling de grawe Order œwer den Klistiersprüttenmeister an Dörchläuchten mit up den Weg gaww. Dat hadd hei nich daun süllt, dat sach hei recht gaut in, as dat tau lat was. Sin Sünden wiren em all lang' leed worden. Dat ein Wuurt hadd hei nich seggen müßt, man blot dat ein Wuurt von den Knisenack nich. Kamen kunn dor wat nah, anfaten kunn Dörchläuchten em dorup, un wo Dörchläuchten fast anfot, dor pleggt ümmer wat tau knacken un tau bräken. Angst naug utstahn hadd hei all un stunn hei noch ümmer ut. Dat ein Wuurt von den Knisenack hadd hei gor un gor tau giern wedder trügg köfft, un hadd hei
dorför hunnert Kronendaler bor up 'n Disch leggen süllt. Man dunn was Dörchläuchten taum Glück wedder dat Zipperlein in de Bein fohrt, so dull as noch nie in sin ganzes Läben nich, so dat Dörchläuchten sick jedwer Stunn prat hollen müßt, in de ewige Seligkeit rœwer tau fohren un sick den Paß tau de Reis von sinen Bichtvadder utstellen tau laten. De Herr Ratmann hadd man von Hürenseggen, wo gnatzig un wrœglich Dörchläuchten in den Taustand was un wat Dörchläuchten sin Handstock nich Dag un nich Nacht mihr Rauh hadd. Hei hadd Himmelangst utstahn, de Kämmerling kunn wedder kamen un em Order bringen, hei süll mal sick een lütt bäten nah dat Sloß ruppe bemäuhen. Hei hadd dor ok kein Tran nich üm weint, wir dat Zipperlein Dörchläuchten in de Mag schaten wäst un hadd hei doran glöwen müßt; denn wir de oll eklige Sak mit em begraben worden, was dor Gras œwer wussen un hadd nich Hund un nich Hahn dornah kreigt. De Ratmann hadd grad anfungen, sick de gaude Hoffnung hentaugäben, dat kunn in Vergätenheit geraden wäsen, so väl Wochen un Maanden, as dor all œwer hengahn wiren, un so väl Water, as dor all œwer von den Barg runne flaten was.
Dat müßt sick jo nu so drapen, dat hei nu wedder achter den deckten Disch in sinen Armstauhl satt. Mudder Klävenow'n hadd sülwst de Lammsbrad updragen un de säute lütte Flaßkopp den sülwern Bäker vör Vadding henstellt, dunn hürt jo nu de Herr Ratmann, wat dat buten up den Mark up eins so lebennig würd, un de Marktit was doch all lang vörœwer, un dunn säd hei tau den säuten lütten Flaßkopp: »Kik mal eens flink rute, Meriken, wat dor buten all wedder los is. Dat is gewiß wedder sonn dunen Kierl, de sick in einen von de Kalands an den Knisenack œwernahmen hett un wo de Jungs nu achter her sünd.« De säut lütt Flaßkopp sprüng ok as een Reh hen nah dat Finster un kek flink eens rute nah den Mark, un dunn klappt sei ehr lütten witten Hänn' tausam un röp: »O wo schön! Nee, dit möst du mit din eigen Ogen seihn, Vadding! All de Herren von dat Sloß, all tau Pird. Dat is Dörchläuchten sülwst, de dor ranne räden kümmt œwer den Mark, grad up uns eigen Hus los. Wat de för eenen feinen Junker an de Sit riden hett, den heww ick all seihn, so bekannt as de mi vörkümmt. Nee, wo schön!«
Un dorbi würd de lütt Flaßkopp wedder so rot as ne Pirschenbläut.
Dunn würd jo nu de oll rik Ratmann ok up eens rot, man as ne Kuckucksblaum, un dorup würd hei up eins blag as ne Träms, so hadd he sick verfihrt; em föll wedder dat Metz ut de ein und nahsten de Fork ut de anner Hand; man Tit, sick tau besinnen, hadd hei nich, un as dunn Dörchläuchten sin Löper rinne kamm un säd, wat Dörchläuchten unnen vör de Dör höll, Ratmann Klävenow süll mal flink eens dal kamen, so as hei gung un stunn, Dörchläuchten hadd een lütt Wuurt mit em tau räden, dunn wullen Michel Klävenow'n ok wedder de beiden Arm von 'n Liw fallen, dunn würd hei so witt as Kalk, den de Handlanger inlöschen deit, un as süll hei den Nackenslag up de Städ dorvon weg kriegen. Hei kunn kum von den Stauhl upstahn, so slog em sin Gewissen. Man dat hülp alltausam nich, fäugen mußt hei sick woll, runner kamen mußt hei woll, man mächtig duknackt let em dat, as hei vör Dörchläuchten nu dor stunn.
Dunn kek Dörchläuchten den Ratmann scharp an un säd tau em: »Dat du de Ratmann Michel Klävenow büst, dat seih ick di an; man dat du de Snut nich so pil in 'n Enn höllst, as du süs wennt büst, dat kümmt woll von den välen Knisenack her, den du mi hest nahkamen laten. Denn möst du di man nu nich wunnern, wenn ick em di nu dorför düchtig eens upstöten lat un di din Recht för Gott un aller Welt gäben dau. Eigentlich haddst du in dinen eigen Rathusentorm dor rinne un hadd sick de Stadtslüter Piehl œwer di erbarmen mußt von Rechtswägt wegen de grawe Order, de du di unnerstahn hest mi dörch minen Kämmerling dunn noch tautauschicken, as ick för minen Medikus bi di een gaud Wuurt inleggen wull. Dat du den Medikus afwiest hest, dortau haddst du een gaudes Recht, un mi freugt dat nu sülwst, dat du dat dan hest; man een Recht haddst du nich, di so groff as een Esel gegen mi tau bedragen, un as ob ick din Schauhputzer wäsen ded. Dorför haddst du eigentlich dat verdeint, wat ick all seggt heww, un du haddst dat ok so säker krägen, nu dat ick wedder in 'n Gang bün, as de Esel Schacht kriggt, wenn hei den Sack nich nah de Mœhl hendragen will, man dat dor nu ne Fäugung mang kamen is, de de Sak anners
stellen deit un mi ümstimmt hett. Ja, ick kenn di recht gaut, Michel Klävenow, von buten un von binnen, un weit, dat du een grotmäudigen ollen Racker büst von wegen dat bäten Hunndreck von Geld, wat du sülwst nich verdeint hest un dörch dinen eigen Kopp ok in din ganzes Läben nich haddst verdeinen kunnt. Un wat du di dor Wunner wat mit weitst, wat du dor baben up den wormstäkigen ollen Ratsstauhl mit sitten darwst, un di dorbi bierst, as haddst du de Weisheit Salomonis mit Füllkellen dalslaken! Sühst du, ick kenn di recht gaut, dinen Herrgott kennst du nich, wenn du ok teihnmal Sünndag för Sünndag up dat Ratschur di breit makst un eenen Blaumenstruz vör di dörch den Kirchendeiner dor henleggen lettst. Un nu will 'k di man för 't ierst eins fragt hebben: Kennst du mi, un weitst du, wer ick bün? Wenn uns Herrgott sick dat gefallen laten will, dat du em nich kennen deist von wegen den Mammon, ick dau di den Gefallen nich. Rute mit de Sprak!«
Na, dunn mußt jo nu Michel Klävenow kläglich un erbärmlich taugäben, wat hei Dörchläuchten recht gaut kennen ded, wat Dörchläuchten sin allergnädigst Lannsherr was un wat hei Dörchläuchten gegenœwer nicks wider as sin verfluchte Schülligkeit tau daun hadd.
»Na, denn is dat ok man gaut!« säd dunn Dörchläuchten, »dat wull 'k man blot ierst von di sülwst hüren, un nu sall di ok din Recht warden, dor brukst du nich för tau sorgen, un dor bün ick de Mann tau. Hest du mi nich seggen laten dörch minen Kämmerling, dat dat een richtigen Junker wäsen schüll, den du för din Meriken wust? Wat denn?«
Michel Klävenow kunn nich anners, taugäben mußt hei dat.
»Hest du mi nich seggen laten«, fung dunn Dörchläuchten wedder an, »dat ick denn ierst in min eigen Dörchläuchtigste Perßon kamen müßt, wenn dor een Pott ut warden schüll? Wat denn?«
Dit mußt nu Michel Klävenow wedder taugäben.
»Sühst du, wo du büst?« röp dunn Dörchläuchten, »nu heww ick di, wo ick di hebben will, nu heww 'k di taum Dank för den Knisenack den Gefallen dan. Nu bün ick sülwst hier un heww di den Junker för din Meriken mitbrocht. De hier an min Sit,
de is dat, dat is de Junker von Voß. Dat dat een richtigen Junker is, dat möt ick am besten weiten, de is ut minen eigen Aben, den heww ick sülben ierst frisch backt, de is min Meisterstück, un för den kann 'k di un Meriken instahn. De hett all vör drei Wochen bi din Meriken in 'n Jumferndeinst trecken wullt, man dat du so groff gegen em wäsen büst, dat du em sin Anliggen nich richtig utspräken laten un em ut din eigen Husdör rute smäten hest. Je, sühst du, wo du büst?«
Achim wull sin brav oll Swiegervadder anfangen leed tau daun, man dat hei sin Ogen nich baben von de Finstern dal kriegen kunn, wo de säute lütte Flaßkopp noch ümmer niglich stunn, up em dal kek un ball rot un nu wedder witt würd, un dor de Jumferndeinst bi em vörgung, so wüßt hei nicks Bäters tau daun, as flink wedder een Kußhand nah den säuten lütten Flaßkopp ruppe tau smiten, dat hadd hei von Dörchläuchten up den Sloßhof all lihrt. Sinen braven ollen Swiegervadder fung œwer Dörchläuchten sin Knisenack so mächtig an uptaustöten, dat hei dorœwer nich tau Wüürten kamen kunn un man einen ängstlichen Blick nah sinen leiwen Swiegersœhn hensmet. Hei stunn dor as Botter an de Sünn, so unverwohrens was Dörchläuchten em œwer den Hals kamen. Tweimal sett't hei dorup an, man hei kunn kein starbendes Wuurt dorgegen œwer de Tung bringen.
»Na, swig man still!« röp dunn Dörchläuchten, »ick seih di dat all an, wat dat för ne grote Freud is, de ick di in din Hus bringen dau. Ick nähm di dat nich œwel, œwergrotes un unverdeintes Glück verlüst ümmer taunegst de Sprak. Du kannst mi gelegentlich din Hart utschüdden, ick will di din eigen Tit dortau günnen; nee, so bün ick ok nich, dat möst du nich von mi meinen. All, wat wi nu noch weiten möten, is, wat Meriken Klävenow'n nu tau den Brüdjam seggt, den ick ehr utsöcht un fuurtst mitbrocht heww, de hett dat Hauptwuurt dor mit tau spräken. Min Junker von Voß dor seggt, dat din Meriken, Michel Klävenow, jedwermal ierst rot un denn witt worden is, so oft hei sei noch seihn hett, sörre de Tit, dat hei bi ehr heimlich in den Jumferndeinst steiht, un dat nähm ick för een gaudes Anteiken, dat sei nich nee seggen ward, wenn ick ehr dornah frag.
Dörchläuchten Mudder is ok ierst rot as ne Blautwurst un nahsten witt as een Schapkes worden, as ick in Sloß Rosenborg üm ehr anhollen ded. Lop mal einer eens flink rinne un bring Order, Meriken Klävenow'n schüll mal fuurtstens eens dal un rute kamen. Dörchläuchten hadd ok een lütt Wuurt mit Meriken Klävenow'n sülben tau reden.«
Dunn sprung jo nu wedder ein von Dörchläuchten sin Löpers in dat Hus rinne, un dunn wohrt dat nich alltau lang', dunn stunn ok Meriken Klävenow'n vör de Dör un vör Dörchläuchten.
»Ick will di wat seggen, Meriken Klävenow'n«, fung dunn Dörchläuchten wedder an, »ick heww di hier wat Smuckes mitbrocht, wat du mi nich versmaden möst, wenn du dinen Lannsvadder leif hest. Kik di den mal eens recht an, de hier bi mi up den Gälen sitt, wat du den all kennen deist un wat du den woll hebben muchst. Dat is min leiwen Junker von Voß, den ick di eigens dortau trecht makt heww. Wo du minen Rat folgen wist, so besinn di nich lang' un grip man driest tau, sonne Stülp, de tau dinen Pott paßt, finnt sick nich all Dag' up de Strat, un denn kann de Preister dat Päckschen fardig maken, morgen in 'n Dag, wenn du dortau Lust hest. Wat din leiw Vadding is, de hett nicks dorwedder, de hett sin gaudes Hart so vull Freud, dat em de Sprak dorœwer verseggt. Un nu fat di man kort, Meriken! Dwingen will 'k di nich. Wist du minen leiwen Junker von Voß, odder wist du em nich?«
Dor würd nu Meriken Klävenow'n so rot as ne rip Hartkirsch un glik dorup wedder so witt as een Sneiglöckchen, un as Dörchläuchten dat sach, säd hei: »Na, ick seih di dat all an, dat din Hart ok nich nee dortau seggt. Dat Ja sall di schenkt wäsen, bet dat du mit dinen Brüdjam vör Preister un Altor steihst, denn will 'k sülwst dor mit bi wäsen mit Dörchläuchten Mudder un mit all min sœben Prinzen un Prinzessens, un den iersten Kuß, den de jung Fru up de Stirn kriggt, den kriggt sei von mi.«
In den Junker von Voß jucht dat dunn orig up, hei wull von sinen Gälen dalspringen un up den säuten lütten Flaßkopp taustörten, man dat Dörchläuchten em trügg höll.
»Still säten, Junker von Voß!« röp hei, »jedwer Ding will sinen
kumpletten Schick hebben, un wen süs noch een Recht bi de Sak hett, den möt sin Recht ok tau Deil warden, süs is dor kein Glück nich bi. Fardig sünd wi noch lang' nich. Vaddersegen but de Kinner Hüser, un du süst weiten, wo dat noch wider heiten deit. Mudder Klävenow'n is ok noch dor, wi möten ierst hüren, wat de dortau seggt.«
Dunn mußt ein von de Löpers taum drüdden Mal rin in dat Hus, un Mudder Klävenow'n, wat de gestrenge Fru Signaterin was, rute halen. Dei flog so in ehr Knei, dat ehr dat Knicksen nich sur ankamm, as sei för Dörchläuchten stunn.
»Mudder Klävenow«, säd Dörchläuchten dorup tau Mudder Klävenow'n, »wat ne rechtschaffene Mudder is, de man ein einzigste Dochter in dese Welt hett, de kann sick man freuen, wenn sei eenen rechtschaffen Swiegersœhn in ehr Hus kriggt, de sei up ehr ollen Dagen up sin Hänn' dragen will. De Ratmann hier hett nu abslut nich anners wullt, as dat dat een Junker wäsen schüll un dat ick denn sülwst ierst kamen müßt un een gaud Wuurt för em inleggen. Dor ick nu weit, wat Michel Klävenow för een gaudes Hart hett, so bün ick em dorin ok tau Willen wäst un heww em sonn feinen Junker för sin Meriken an 't Hus brocht, as Land Mäkelnborg em nich bäter hett. Dat is de Junker von Voß up den Gälen hier bi mi an, de is so frisch von de Äl, dor is noch kein einzig Placken nich an. Vadding Klävenow is dat woll taufräden, dat kann jedwer Minsch hier up den Mark, de man Ogen hett, em up den iersten Blick anseihn; Meriken hett ok nicks dorwedder, dat seih ick un de Junker von Voß ehr an. Nu kümmt dat blot dorup an, wat de ihrenwierte Fru Signaterin dortau seggt, denn sünd wi up 't rein, denn kann de leiw Gott, ick un de Preister ehren Segen dortau gäben, denn sall Dörchläuchten Mudder de Utstüer för Meriken besorgen un de Hochtit up minen eigen güllen Saal hollen warden.«
Hadd de Fru Signaterin Klävenow'n nich vör Dörchläuchten knickst, denn fung sei nu an tau knicksen, un dunn säd de Hertog tau Achim: »Nu is dat Tit, Junker von Voß! Allens, wat sick schickt, tau rechter Tit! Stig af, fall dinen braven ollen Swiegervadder üm 'n Hals, küß din brav oll Swiegermudder de Hand, beid ehr un Meriken nahsten den Arm un bring sei in dat Hus
trügg, un wat du denn mit Meriken deist, dat 's din Sak. Mit den Ratmann dor heww ick noch een lütt Wuurt taun Sluß tau spräken.«
Achim let sick dat nich tweimal seggen, steg af, gaww sinen Gälen an ein von de Trabanten, kreg sinen Swiegervadder bi 'n Kopp, sin Swiegermudder bi de Hand un namm nahst sei unner den einen un Meriken unner den annern Arm un gung mit sei in dat sülwstige Hus rinne, wo hei körtens noch œwer Hals un Kopp rute un in den Stadtslüter Piehlen sinen Arm rinne smäten was.
Tau Michel Klävenow'n säd dunn œwer Dörchläuchten: »Nu will 'k di noch wat seggen, Michel Klävenow. Dor is Groten-Stutendörp, dat ein von min Lehns dor achter, dor is de Lehnsmann in storben, Lehnsvettern sünd dor nich, heimfollen is dat, wedder weggäwen will ick dat up 't frisch, un dat is dinen Swiegersœhn von mi taudacht. Nu kümmst du morgen tau mi up dat Sloß un bringst eenen Schäpelssack vull Kronendalers up de Schuwkor mit, den kannst du di nahschuwen laten, wen dat din Ihr tauweddern is. Dor will'n wi dat tausam mal mit minen Kanzler uträken, wat uns dat kosten ward, un denn langst du recht deip in den Kronendalersack un betahlst mi de Lehnsgebühren, all wat recht un in de Ordnung is, un denn langst du noch eens recht deip in den Sack, von Grund upbugt möt Groten-Stutendörp warden, afbrennt is dat. Un denn langst du taum drüdden Mal in den Sack rinne un köffst mi drei Spann Pird af ut min Wilden-Stauteri in Dörp Pustekow för dinen Swiegersœhn un sorgst noch för dat lebennige un dode Inventarium, dat dortau sick hüren deit. Schenk ick den Herrn von Voß dat Lehn, denn, mein ick, heww ick an em as een Vadder hannelt, un dor ick nu doch einmal minen Junker mit din Dochter tausam gäben will un du em ahn een einzigstes Bedenken glik up den iersten Slag annahmen hest, hier up den apenboren Mark vör Gott un mi un aller Welt, denn so is dat nich mihr as recht un billig, dat du för Fru von Vossen ein œwriges deist. Een poor Schilling lütt Geld möten sei ok noch mit hebben. Nackt ruppe trecken nah Stutendörp sœlen de jungen Lüd nich, ehr richtige Däg möten sei dor von vörnherin hebben. Wenn du denn noch wat von dinen
Sack vull Kronendalers trügg behöllst, dat warst du woll in din eigen Taschen wedder in din Hus dragen kœnen. Dornah richt di, un nu ok prost Middag, Michel Klävenow, un wäs ok recht hübsch orig gegen dinen Swiegersœhn, wenn ick di raden kann!«
Dorup kreg de swart Urhingst von Dörchläuchten eenen Schenkeldruck, swenkt Dörchläuchten rechtsch üm un red mit sin Lüd dörch de Glevinerstrat langsam nah sin hoges Sloß mit de välen Torms un kakelbunten Schotsteins trügg.
All wat nu noch tau dat Läuschen von den Jumferndeinst hüren deit, dat is nich väl, un dat is bald naug seggt. Frigen ded Achim von Voß, noch ihre dat Harwst würd; ruppe deinen tau Meriken ehren Eheherrn ded hei sick in den Jumferndeinst. All wat nich was, was nich, man worden was dat dorüm doch. Michel Klävenow hadd sick dor in funnen un gäben, un Mudder Klävenow'n ierst recht. As dat œwerst Harwst würd, dunn red Achim mit Dörchläuchten up de Schittereiherjagd un nah de Wilden-Stauteri in Dörp Pustekow un müßt Dörchläuchten de Städ wisen, wo de Schult em achter sinen Hakeltun funnen un upnahmen hadd, un schenkt Achim den Schulten een Juch Ossen för sin Mäuh un Schulten-Moder ne swartbunte un bleßte Stark för ehr Melkgrütt un Appelbackbeeren. Un as dunn wedder Harwst warden wull, dunn satt min leiw Achim von Voß will un woll un as Dörchläuchten sinen Lehnsmann up Groten-Stutendörp, den Lehnseid flucht hadd hei as Dörchläuchten sinen Leiwen, Getruwen un Ihrenfasten, un dunn was dat nich mihr ein Junker von Voß, dunn wiren dat all twei. »Höger up!« säd Achim, as hei den tweiten Junker von Voß œwer de Döp höll.
Wat nu all de Junker von Vossens, de Land Mäkelnborg sick verräuhmen darf, von minen Junker Voß up Groten-Stutendörp afstammen daun, dorvon weit min Läuschen nicks tau vertellen. Un wen dat weiten will, de möt sick an minen Fründ, den Archivorius Lisch in Swerin wennen, de weit mit Dörchläuchten sin Archiven Bescheid, de is dorup anstellt un kriggt dorför betahlt, un wenn einer dat œwerall weit, denn weit de dat.