1133   's Kindamärl von de Erba zu Hause im Altmühltal Von J. A. Pangkofer, niedergeschrieben nach einer Jugenderinnerung         Um a Kudern voll Erba, De s' selba hab'n brockt, Sand eahna drei Kinderl Im Kroas umagnockt, Und eifri habn s' gnaschelt Und gschnufelt dazua, De zwoa kloana Deanderl Und da noh kloana Bua. Rundum is da Wald Um den graserlgrean Schlag, Und rauf aus da Leiten Schaugt dem Hüathaus sei Dach. Durch de Sambama blinkatzt Von zhöchst rei wia Gold Da Sunna sei Schein Und im Wasen si molt. Und Platzerln, so schön Wia dea Schlag in da Häng' Mit da Weitsicht ins Tal, De gibt's net in da Meng. Weil noh de drei Kinderl So naschen mit Giar, Woaß Gott, wia des gschehgn – Da sand eahna viar. A wundaliabs Büaberl Mit Flügerl und Schein Sitzt zwischen de Deanderl Und lachelt so fein. Da Sepperl dasiacht 'n, Da gibt's eahm an Riß, Doh glei sagt a hoamlat: »Geh, Engerl, geh iß!« Ös dearft's enk net wundarn, Es is a so halt, Und d' Kinda und d' Engerl, De kenna si bald. Und 's Engerl sagt schmunzlad: »Ös Gschwisterl, ös kloan, Ob oans ebba woaß, Wia d' Erberl sand woan?« Da röckan s' de Köpferl Neugiarli und schaugn Dem Engerl afs Malerl Mit de Rehböckelaugn. »Daselbn, wia 's Herr Jeserl«, Hat iatz 's Engerl dazählt, »Zwischen Öchsel und Eserl Is kemma af d' Welt, Daselbn viel kloans Gsinderl Hat sei kurzleifis Lebn Für 's winzi Christkinderl Scho sterbad hergebn. Da Herodes, da Kini, Da bluatige Mann, Hat lassen wia wini De Kinderl abtan. 's Christkinderl wa drunta, So hat ma eahm b'richt, Daweil des a Wunda Ins Mohreland hat g'flücht. Viel Müatta, viel tausad, Habn d' Augn gwoant rot Iba 'n Kinderln, o grausat, Eahnan blutinga Tod. In Loadn is, in schwara, Hahn s' gjammert und gschrian; Wo hinfallt a Zahra, Tuat a Bleamerl aufblüahn. Aus de Bleamerl habn müassen Wern bluatrote Biar Voll Duft und voll Süaßen, De schönste Waldziar. Und d' Winderl habn tragn Den Sam umanand, Wia d' Christlehr mit de Tagn Kimmt a aa in jeds Land. Für de Kinda, de kloana, De Biarl sand bstimmt, Daß net an 's sell Woana Is Andenka vokimmt. De Zahra, de bittan, De d' Müatta tuan woan Mit hoamlinga Zittan Füar eahnane Kloan, De macha s' so glückli, Wann d' Kinda anschlagn, Und sand noh daquickli In Urahndel Tagn.« – Mit de Augn und de Herzerl, Net sched mit de Ohrn, Hahn d' Kinderl aufglust, Und koa Wort habn s' volorn. Doh weil se si bsinna, Sand s' wieda alloa, Und Erba bluatrot Decka Wasen und Stoa. Küahglockna, de läuten Iatz eini vom Sam, Und d' Kinda dawacha Als wiar aus an Tram. A Wohlgruch runduma Wiar a Kornwölkerl fliagt, Und zwischen den Gipfeln A Schein afiziahgt. De Kinda den Kindan Habn 's Gschichtel dazählt Nacha furt als a ghoams In de kloan Kindawelt. I hab's von mein Brüaderl, Mei Schwesterl vo miar, Habn's ananda zuagraundelt, Wia ma gsuacht habn de Biar. Vieltausad vogessan's, Miar aha is's bliebn, Daß's ebba net abstirbt, Hab' i's endli aufgschriebn. Vielleicht is's net recht, Und i möcht' scho schia moan, A sellas feins Märl Ghörat sched füa de Kloan. Vo da Unschuld geht's aus, Und da Unschuld kimmt's zua, Und bracht hat's vom Himmel Da kloa Engerlbua.