337   Der Hirt von Oggersheim (2) Von Ludwig Schandein. – Pfälzisch         Mit Schrecke em noch heut gedenkt Der Dreißigjährig Krieg; Do word gemordt, gebrennt, gesengt, Segar noch nochem Sieg. Vun viele Feind war doch derwüscht Das Diebschor, die Spanjole: Wollt das die Palz mit lauter Lischt Als Morgenimbs sich hole. Vor Oggerschem mußt' still mr steh', Do war gelecht e Knopp; Der Owerscht wollt un wollt nit geh': Der hatt die Palz im Kopp! Isch 's Städtel wul ach stark verschanzt, Doch krikt's die Gäsegichter: Mr hot se pärsch schun angeranzt – Der Feind steht immer dichter. Doch ener numme weist noch Mut, Der denkt in seinem Sinn: »Prowier's, un wann's nix helfe dut – Do geht's in enem hin.« Un herzhaft stellt er sich ufs Tor Un wegelt 's weiße Tüchel Un ruft: »Gebt ehr uns Schutz devor, Isch gleich uf Tor un Richel! Doch seid ehr köppisch, roh un hart, Werd herzhaft sich gewehrt; Es werd noch grosi Hilf erwart' – En Ehr die anner wert!« Den Owerscht frät das gar zu sehr, Un gleich isch 's Tor ach offe; Doch als sie drei', isch alles leer, War alles fortgeloffe! Der Üwerrescht, das isch der Hert, Es isch der Hannes Warsch; Wie 's Städtel so belagert werd, Mächt alles linksum marsch. Der Owerscht frogt; er sächt gedrückt: »Wie kunnt' ich ach mitlafe? Mei Fra, die hot e Klenes krikt – Das muß ich halt doch tafe!« Trett nächer hin un bitt un sächt: »Das Städtel isch befreit! Herr Owerscht, isch es Euch nit recht, So halt ich Kinntaf heut?« Der Owerscht sicht en freundlich an, Er nimmt's em nit vor üwel Un sächt: »Weil du so brav getan, So heb' ich der dei Büwel!« – Nit wohr, das Stückel isch mol schö, 's könnt schöner wul nit sei; Es sollt in jedem Büchel steh, Drum setz ich's do erei. In Oggerschem isch's wul gekennt, Ja jedes Kinnel kann es; Solang mr Oggerschem noch nennt, So nennt mr 's Warsche Hannes!