808   Schloß Beutelstein Von Ludwig Schandein. – Westricher Mundart.           E Märe ruht im Gras im Dal, Das arem Kinn hot Not un Qual: Gestorb is sei Vatter, sei Motter. Un all sei Troscht uf dere Welt, Den hot's uf seine Schatz gestellt; Doch leid't es net Vatter, net Motter. Voll Mürigkät, do nuckt es ei, Was Wunners werd nor an em sei; Wie hoppelt so hortig sei Herzche! Uf emol hupft es in die Heh, De Berg enuf un rasch wie's Reh: Ei werd es sei Glück wuhl verbasse? »'s is wärlich wohr, s' is alles so, Mei Tram, der hot mich net beloh: Do blüht jo der wunnerlich Garte!« Un's sieht un sucht net lang erum, Es brecht sich schun die Schlüsselblum: Do brecht es e goldige Schlüssel! Am Derche kloppt es dreimol an, Hot dann der Berg sich ufgedan, Un uf is gedan do der Himmel! Nor Marmelstee un Helfebee, E Laschter Gold un Erelstee; Es sieht sich net satt an de Wunner. Un's traut sich net un will net vor, E Stimmche ruft: »Ei nemm der nor; 's is alles for dich un dei Schätzche!« – Es weß net, was es wähle soll, Do rafft es seine Schorz sich voll; Ei hot's doch de Schlüssel ans Derche! »Nau bin ich reich un bin ich frei, Un wann ich will, is Hochzig glei; Doch baße mer zwe noch zesamme?« – So kummt's erauser nor e Nu – Un hinnig em is 's Derche zu: Es hauser, un – drei is der Schlüssel! Un net genunk, 's is meh dermär, Es sucht un sucht – sei Schorz is leer; Un trauerig schlockert's enunner. Un 's Märe ruht im Gras im Dal, Sei Gram is groß un groß sei Qual; Es hot jo ke Vatter, ke Motter. Un all sei Troscht uf dere Welt, Der freit e Braut mit Gut un Geld: So will es sei Vatter, sei Motter. Geschieht is das uf Beurelstee, So sieht m'r heut ke Blümche meh, Ke Schlüssel ze hewe de Wunner.