89   A Märlein von der Rusel Von J. A. Pangkofer, Gedichte in altb. Mundart, 1846. Anm. S. XLI. – Sage aus dem Bayernwald auf der Rusel bei Deggendorf, wo auf beiden Seiten der Straße viele Quellen hervorsprudeln.             Duat drobn af en Beag is a Beagerl, Im Beagerl drin wiatschaft a Zweagerl. Wos si hot am Beagerl zuatrogn Mit 'n Zweagerl, miakt's af, will i sogn. Dea Zweagerl is duaten scho hausat Wohl iatza a volls Joahrtausat Und lebt schö still und alloa Im olten, kluftinga Gstoa. So olt, ols a is, und so leizi, So fleißi is a und freut si, Doß a tuat no so kräfti si spüan Und ko drin im Beagerl hantian. Zeascht hot a im Fels mit sein Hammerl Si ausghaut a wundanetts Kammerl, Na Gangerl de Kreuz und de Quea Tiaf unten und obn drübahea. Daß's drinna net is goar so dunkel, Hängt af ea viel liachte Karfunkel. Mit Gold und mit edeln Kristall Ziat Kammerl und Gangerl ea all. Diamal ja z' Mittogen in Summa Tuat 's Mannerl zon Beagerl rauskumma, Schaut nieda neugieri ins Tal Und warmt si am sunninga Strahl. Do siecht a drei Lamperl springa, Do höat a a Deanerl singa, Und wiar a des Deanerl schaut, Do schlagt sei olts Heazerl so laut. Do hockt a si hi und tuat sinna: »Wiar is 's so langweili do drinna, Wia schö waar's net, wann i drin hätt, Des Deanerl so liab und so nett.« Do tuat a si putzen und waschen, Viel Edelstoa schiabt a in Taschen, Possiali macht ea's Kumplament, Und 's Deanerl, des lacht ohne End. Na tuat a afwoarten maniali Mit de Edelstoa, fei und ziali, Und 's Deanerl, des freut si soviel Am glanzaden, blitzaden Gspiel. Dem Deanerl voneascht is fast grauli, Do wiad's nach und nach goar votrauli, Da Zweag so guatmüati als wild Wiar a Kind mit en Deanerl spielt. Da Zweagl, voliabt, do geduldi, Und 's Deanerl, so sanft und unschuldi, Treibn 's so bis da Winta kimmt hea, Do is mit en Spieln nix meha. Zon Deanerl sogt schmeichlat da Zweagl: »Geh, schliaf da nei in mei Beagl, 's is trauli und warm in mein Haus, Und ziat hab i's wundavoll aus.« Wia tuat si des Deanerl freua An oll dem Schöna und Neua, Vowändt so voständi und schlau Im Zweagerl sein prächtige Bau. »Siechst«, sagt a, »da wohn wiar a Prinz i, Mei Hausrat is künstli und winzi Und alles von Silba und Gold, Wia's a Weiberl nua wünschen si wollt.« Ea gibt ihr de Sachan in d' Handl: »Da spiel nua«, sagt a, »und tandl So lang und soviel als die freut, Meintwegn fuat in Ewikeit.« Und 's Deanerl, des loßt si's net schaffa, In lauta Tandln und Gaffa Vogißt si si ganz und goar, Dabei genga hi zeha Joahr. Da follt iah und bricht af en Pflasta A Lilienkranz von Alabasta. Und si und da Zweagl daschreckt Foahm af wia vom Schlafa afg'weckt. Da Zweagerl no kloa und no schmächti Sie oba a Riesin hochprächti, A Jungfrau liabreizat und hold, Nua gwickelt in Lockerln wia Gold. As klingt ihra schmerzliche Jamman Durch alle Gangerln und Kamman, Da Zweagl ringt d' Handtn und woant Und steht in da Eck wia vostoant. Durch de Gangeln, so schmol und so nieda, Ko d' Riesin net aussa meah wieda. As hilft aus der schrecklinga Not Da Arma nua endli da Tod. An Soarg vo lauta Korallen, Mit an Deckel von liachten Kristallen, Voll goldna und Edelstoapracht Da Zweag füa sei Schatzerl hot gtnacht. Do sitzt a bei ihran Füaßen Und laßt seine Zahra draffliaßen Ohne End und im ewinga Schmeaz; Denn an Beagzweag bricht niamals sei Heaz. Da Zweag, dea muaß woana und trauan, Solang nua de Weit no mag dauan. Zwoa Brünnerln, de rieseln da raus, Seine Zahra vom Zweagen sein Haus. Viel Veicherl und Röserl pranga Wo kemma de Brünnerl ganga, Eiskalt und kristallen rei Und fassen de Ranfterln ei. As murmeln wehmüati und rieseln In Schatten af glanzade Kieseln, Und jeden, dea trinka draus tuat, Wiad weh und wiad woanale z'muat. Und fragst mi, wo is des Beagl, Wo ewi drin woant's arm Zweagl Um 's Riesendeandl; 's is halt Af da Rusel im Boarischen Wald.